ایلیّا نزد اَخاب رفته،‏ گفت:‏ «برو،‏ بخور و بنوش،‏ من صدای غرّش باران را که نزدیک می‌شود می‌شنوم.‏» (‏آیهٔ ۴۱،‏ اش)‏ آیا این پادشاه شرور از اتفاقاتی که در آن روز افتاد درس گرفته بود؟‏ گزارش کتاب مقدّس اشاره‌ای به این موضوع نمی‌کند.‏ از طرفی دیگر هم نمی‌گوید که اَخاب توبه کرده یا از نبی خدا خواسته بود که نزد یَهُوَه طلب بخشش کند.‏ بلکه می‌گوید اَخاب ‹رفت تا بخورد و بنوشد.‏› (‏آیهٔ ۴۲،‏ ا ش)‏ اما ایلیّا چه کرد؟‏

ایلیّا منتظر علامتی بود که نشان می‌داد یَهُوَه وارد عمل شده است.‏ به همین دلیل خادم خود را فرستاد تا از مکانی مناسب افق را بنگرد و علامتی از باران ببیند.‏ وقتی خادم برگشت با حالتی مأیوس‌کننده به ایلیّا گفت:‏ در آسمان «چیزی نیست.‏» افق کاملاً صاف بود و در آسمان لکه‌ای از ابر دیده نمی‌شد.‏ اگر به یاد داشته باشید ایلیّا به اَخاب پادشاه گفت:‏ «من صدای غرّش باران را که نزدیک می‌شود می‌شنوم.‏» ایلیّای پیامبر چگونه می‌توانست چنین حرفی بزند در حالی که هیچ ابری در آسمان دیده نمی‌شد؟‏

ایلیّا از وعدهٔ یَهُوَه باخبر بود و به عنوان پیامبر و نمایندهٔ یَهُوَه خدا اطمینان داشت که خدا به گفتهٔ خود عمل می‌کند.‏ او به قدری مطمئن بود که گویی صدای باران را می‌شنوید.‏ شاید موسی را به یاد داشته باشید که «مانند کسی که خدای نادیده را همیشه در جلوی چشمان خود می‌بیند ثابت‌قدم بود.‏» آیا خدا برای ما هم تا این حد واقعی است؟‏ خدا شواهد کافی برایمان فراهم کرده است تا به او و وعده‌هایش ایمان بیاوریم.‏ —‏ عبرانیان ۱۱:‏۱،‏ ۲۷،‏ ا ش.‏