^۱۲ کتاب مقدّس به ما نمی‌گوید که چه چیز باعث شد حِزِقیا مغرور شود.‏ آیا ممکن است پیروزی او علیه آشوریان یا شفای معجزه‌آسایش او را مغرور کرده باشد؟‏ آیا دلیل آن «دولت و حشمت» چشمگیر او بود؟‏ در هر حال،‏ حِزِقیا به دلیل غرورش «در برابر احسانی که به وی شده بود رفتاری شایسته نشان نداد.‏» افسوس!‏ با این که حِزِقیا یَهُوَه خدا را با دل کامل خدمت کرد در دوره‌ای از زندگی‌اش با اعمال خود او را ناخشنود ساخت.‏ اما بعدها «خویشتن را فروتن ساخت» و خدا او را بخشید.‏—‏۲توا ۳۲:‏۲۵-‏۲۷؛‏ مز ۱۳۸:‏۶.‏

^۱۴ بجاست زمانی که مورد تحسین قرار می‌گیریم این گفتهٔ عیسی را به کار بندیم:‏ «شما نیز وقتی همهٔ وظایف خود را انجام دادید،‏ بگویید:‏ ‹ما غلامانی لایق تحسین نیستیم.‏ آنچه انجام داده‌ایم،‏ باید انجام می‌دادیم.‏›» (‏لو ۱۷:‏۱۰)‏ از تجربهٔ حِزِقیا نیز می‌توان درسی ارزشمند گرفت.‏ این که غرور حِزِقیا به این دلیل بود که «در برابر احسانی که به وی شده بود رفتاری شایسته نشان نداد.‏» تأمّل بر این که یَهُوَه خدا برای ما چه کرده است به ما یاری می‌کند از رفتاری که یَهُوَه از آن نفرت دارد،‏ پرهیز کنیم.‏ ما می‌توانیم از یَهُوَه سپاسگزار و قدردان باشیم.‏ او افزون بر نوشته‌های مقدّس،‏ روح مقدّسش را نیز برای حمایت و پشتیبانی از قومش به آنان می‌بخشد.‏