مردی به نام هامان در کاخ اَخْشُورُش به جاه و مقام بالاتری رسید.‏ پادشاه او را به عنوان رئیس وزرا و مشاور اصلی خود منصوب کرد و او دوّمین مقام در امپراتوری پارس بود که می‌توانست فرمانی صادر کند.‏ پادشاه حتی قانونی گذراند که همهٔ مردم باید جلوی هامان تعظیم کنند.‏ (‏اِسْتَر ۳:‏۱-‏۴)‏ این قانون برای مُرْدِخای مشکل‌آفرین شد.‏ او معتقد بود که باید از پادشاه اطاعت کرد،‏ اما نه به قیمت بی‌احترامی به خدا.‏ هامان یک «اَجاجی» یعنی یکی از نوادگان اَجاج،‏ پادشاه عَمالیقی بود؛‏ پادشاهی که سموئیل نبی او را کشت.‏ (‏۱سموئیل ۱۵:‏۳۳)‏ عَمالیقی‌ها،‏ قومی شریر و دشمن یَهُوَه و اسرائیلیان بودند.‏ خدا قوم عَمالیق را محکوم کرده بود.‏c (‏تثنیه ۲۵:‏۱۹)‏ پس چگونه یک یهودی باایمان می‌توانست در مقابل یک عَمالیقی که دارای مقام سلطنتی است،‏ تعظیم کند؟‏ مُرْدِخای نمی‌توانست چنین کند.‏ او بر سر اعتقادش ماند.‏ در طول تاریـخ،‏ مردان و زنان باایمانی زندگی خود را به خطر انداخته‌اند تا از این قانون کتاب مقدّس پیروی کنند که می‌گوید:‏ «خدا را باید بیش از انسان اطاعت کرد.‏»—‏اعمال ۵:‏۲۹.‏