عیسی در حالی که دست راست خدا قرار دارد منتظر فرمان پدر خود است که بگوید:‏ «در میان دشمنان خود حکمرانی کن.‏» ولی پیش از آنکه بر ضد دشمنانش وارد عمل شود،‏ چه می‌کند؟‏ او بر شاگردان مسح‌شده‌اش حکمرانی یا حکومت خواهد کرد و آنها را در فعالیت موعظه یاری کرده آماده می‌کند تا پس از رستاخیزشان در ملکوت پدر او به مقام پادشاهی برسند و در کنار او حکومت کنند.‏

مطالعهٔ دقیق نبوت‌های کتاب مقدس،‏ منجمله نبوت خود عیسی در مورد ایام آخر،‏ نشانگر آن است که «روز خداوند» در سال تاریخ‌ساز ۱۹۱۴ آغاز شده است!‏ یعنی در سال ۱۹۱۴ بود که عیسی به شکل نادیدنی بازگشت،‏ بدون جنجال و هیاهوی عمومی و در حالی که فقط خادمان او از بازگشت او آگاه بودند.‏ در آن سال یَهُوَه به عیسی فرمان داد که در میان دشمنانش حکمرانی کند!‏

عیسی با اطاعت از فرمان پدرش،‏ آسمان‌ها را از وجود شیطان و دیوهایش پاک ساخته آنان را به زمین می‌فرستد.‏ یوحنا پس از مشاهدهٔ این رویداد در رؤیا،‏ آوایی آسمانی می‌شنود که اعلام می‌کند:‏ «اکنون نجات و قوّت و سلطنتِ خدای ما و قدرت مسیح او ظاهر شد!‏» بله در سال ۱۹۱۴ مسیح در مقام پادشاه شروع به حکمروایی کرد!‏

حقیقتاً که این مژده و بشارتی است برای پرستندگان یَهُوَه در آسمان!‏ به آنها تأکید می‌شود:‏ ‹از این جهت ای آسمان‌ها و ساکنان آنها شاد باشید!‏› اما وضعیت کسانی که بر روی زمین هستند چگونه است؟‏ «وای بر زمین و دریا زیرا که ابلیس به نزد شما فرود شده است با خشم عظیم چون می‌داند که زمانی قلیل دارد.‏›

ما هم‌اکنون در آن دورهٔ زمانیِ قلیل و اندک به سر می‌بریم.‏ مردم در حال حاضر نشان می‌دهند که آیا صلاحیت ورود به دنیای جدید خدا را دارند یا اینکه باید نابود شوند.‏ حقیقت آن است که واکنش شما در مقابل بشارت ملکوت خدا که در سراسر زمین و تحت رهبری مسیح موعظه می‌شود،‏ در حال حاضر تعیین‌کنندهٔ سرنوشت‌تان است.‏

عیسی مسیح از آن پس در مقام مأمور خدا برای رهایی دادن زمین از کل سیستم شیطان و همهٔ حامیان آن وارد عمل خواهد شد.‏ او در طی جنگی که کتاب مقدس آن را حارمجدون می‌نامد به این کار نائل آمده و تمامی شرارت را برخواهد چید.‏ پس از آن،‏ عیسی،‏ یعنی بزرگترین شخصیت عالم پس از یَهُوَه خدا،‏ شیطان و دیوهایش را گرفته و برای هزار سال در «هاویه،‏» یا چاه بی‌انتها می‌اندازد که به معنی وضعیت عدم فعالیت و مانند مرگ است.‏ اعمال ۷:‏۵۵-‏۶۰؛‏ ۸:‏۱-‏۳؛‏ ۹:‏۱-‏۱۹؛‏ ۱۶:‏۶-‏۱۰؛‏ مزمور ۱۱۰:‏۱،‏ ۲؛‏ عبرانیان ۱۰:‏۱۲،‏ ۱۳؛‏ ۱پطرس ۳:‏۲۲؛‏ لوقا ۲۲:‏۲۸-‏۳۰؛‏ کولسیان ۱:‏۱۳،‏ ۲۳؛‏ مکاشفه ۱:‏۱،‏ ۱۰؛‏ ۱۲:‏۷-‏۱۲؛‏ ۱۶:‏۱۴-‏۱۶؛‏ ۲۰:‏۱-‏۳؛‏ متی ۲۴:‏۱۴.‏