a تفسیر خردمندانه‌ای را که در یکی از شماره‌های مجلهٔ برج دیده‌بانی آمده بود در اینجا می‌خوانیم:‏ «نباید این زندگی را به بیهودگی و بطالت بگذرانیم .‏ .‏ .‏ اگر زندگی فقط همین باشد،‏ پس هیچ چیز اهمیت ندارد.‏ این زندگی مانند توپی است که به هوا پرتاب شده و چیزی نمی‌گذرد که دوباره بر زمین می‌افتد.‏ همچون سایه‌ای گذراست،‏ گلی در شرف پژمردگی،‏ ساقهٔ علفی که بزودی چیده و خشک می‌شود.‏ .‏ .‏ .‏ در برابر ابدیت،‏ عمر ما همچون ذره‌ای ناچیز است و در نهر زمان قطره‌ای بیش نیست.‏ بی‌تردید حق با [سلیمان] است که بسیاری از امور و کارهای آدمی را مرور کرده و باطل خوانده است.‏ آنقدر زود از میان می‌رویم که گویی بهتر بود اصلاً پا به جهان ننهاده بودیم،‏ همانند میلیاردها انسان که می‌آیند و می‌روند،‏ جز افراد اندکی کیست که حتی از وجود ما باخبر باشد؟‏ آیا این نگرشی بدبینانه و تاریک یا مالیخولیایی و مخوف است؟‏ اگر زندگی فقط همین باشد،‏ پس این نگرشی واقع بنیانه و حقیقت و واقعیتی است که باید با آن روبرو شد.‏»—‏۱ اوت ۱۹۵۷،‏ صفحهٔ ۴۷۲.‏