۲۵،‏ ۲۶.‏ اِشَعْیا در نفرین سوم و چهارمش کدام طرز فکر شریرانهٔ اسرائیلیان را آشکار می‌سازد؟‏

^۲۵ اِشَعْیا سپس سومین و چهارمین مصیبت را ذکر می‌کند:‏ «وای بر آنانی که عصیان را به ریسمانهای بطالت و گناه را گویا به طناب ارابه می‌کشند.‏ و می‌گویند باشد که او تعجیل نموده،‏ کار خود را بشتاباند تا آن را ببینیم.‏ و مقصود قدّوس اسرائیل نزدیک شده،‏ بیاید تا آن را بدانیم.‏ وای بر آنانی که بدی را نیکویی و نیکویی را بدی می‌نامند،‏ که ظلمت را به جای نور و نور را به جای ظلمت می‌گذارند،‏ و تلخی را به جای شیرینی و شیرینی را به جای تلخی می‌نهند.‏» —‏ اِشَعْیا ۵:‏⁠۱۸-‏۲۰.‏

^۲۶ حقیقتاً که این آیه‌ها تصویر روشنی از گناهکاران به دست می‌دهد!‏ آنها همچون حیوانات باربر که به ارابه بسته شده‌اند به گناه وابسته‌اند.‏ این گناهکاران از روز داوری قریب‌الوقوع هراسی ندارند،‏ و با استهزا می‌گویند:‏ ‹باشد که [خدا] .‏ .‏ .‏ کار خود را بشتاباند!‏› آنها به جای آنکه از شریعت خدا اطاعت کنند،‏ موضوعات را تحریف می‌کنند،‏ و «بدی را نیکویی و نیکویی را بدی می‌نامند.‏» —‏ با اِرْمیا ۶:‏⁠۱۵؛‏ ۲پِطْرُس ۳:‏⁠۳-‏۷ مقایسه شود.‏

[تصویر در صفحهٔ ۸۳]

گناهکار همچون حیوان باربری که به ارابه بسته شده است به گناه وابسته است