۲۶،‏ ۲۷.‏ احساسات تبعیدیان در بابل چگونه توصیف شده‌اند،‏ و آنها باید از چه موضوعاتی آگاهی داشته باشند؟‏

^۲۶ یَهُوَه که می‌داند سالها اسارت روحیهٔ یهودیان تبعیدی را تضعیف خواهد ساخت به اِشَعْیا از پیش الهام می‌کند تا این سخنان اطمینان‌بخش را به قلم آورد:‏ «ای یعقوب چرا فکر می‌کنی و ای اسرائیل چرا می‌گویی:‏ «راه من از خداوند مخفی است و خدای من انصاف مرا از دست داده است.‏» آیا ندانسته و نشنیده‌ای که خدای سرمدی یَهُوَه آفرینندهٔ اقصای زمین درمانده و خسته نمی‌شود و فهم او را تفحّص نتوان کرد؟‏» —‏ اِشَعْیا ۴۰:‏⁠۲۷،‏ ۲۸.‏d

^۲۷ اِشَعْیا سخنان یَهُوَه را که توصیف‌کنندهٔ احساسات تبعیدیان در بابل یعنی هزاران کیلومتر دور از وطنشان است ثبت می‌کند.‏ بعضی گمان می‌کنند که خدایشان «راه» آنان یا به عبارت دیگر زندگی سخت‌شان را نمی‌بیند یا در مورد آن چیزی نمی‌داند.‏ به گمان آنان یَهُوَه نسبت به ظلمی که متحمل می‌شوند بی‌اعتناست.‏ به همین دلیل موضوعاتی را یادآوری می‌کند که قاعدتاً باید از آنها آگاه باشند،‏ چه از روی تجربهٔ شخصی چه از روی اطلاعات قبلی.‏ یَهُوَه توانایی و تمایل نجات قومش را داراست.‏ او خدای جاودان و آفریدگار تمامی زمین است.‏ از اینرو هنوز قدرتی را که در هنگام آفرینش از خود نشان داد در اختیار دارد،‏ و حتی بابل قدرتمند مانعی بر سر راه او نخواهد بود.‏ چنین خدایی خسته و فرسوده نمی‌شود و قومش را مأیوس نمی‌سازد.‏ افراد قوم نباید انتظار داشته باشند که اعمال یَهُوَه را به طور کامل درک کنند،‏ زیرا قوهٔ ادراک یا به عبارت دیگر بصیرت،‏ قوهٔ تشخیص و شعور یَهُوَه ورای دایرهٔ فهم آنهاست.‏