«بدان که بر تو رحم خواهم نمود»

یَهُوَه دلبستگی خاصّی به اسرائیلیان داشت.‏ او در مورد آنان گفت:‏ «من پدر اسرائیل هستم و اِفرایم نخست‌زادهٔ من است.‏» (‏اِرْمیا ۳۱:‏۹)‏ اگر پسری از صمیم دل از کردهٔ خود پشیمان شود،‏ پدر مهربانش چه عکس‌العملی نشان خواهد داد؟‏ یقیناً با آغوشی باز پسرش را می‌پذیرد.‏ در ادامه به این امر توجه کنید که یَهُوَه چگونه همچون پدری مهربان عمق احساساتش را به اسرائیلیان نشان داد.‏

‹اِفرایم پسر عزیز و مایهٔ خوشی من است.‏ گرچه بر ضدّش سخن می‌گویم،‏ لیکن او را به یاد خواهم داشت.‏› (‏آیهٔ ۲۰،‏ ترجمهٔ دری)‏ به راستی چه رأفت و عطوفتی را می‌توان در این سخنان یَهُوَه یافت!‏ او همچون پدری مصمم اما مهربان وظیفه داشت که بر ‹ضدّ› فرزندانش سخن گوید و مکرّراً به آنان یادآور شود که از اعمال گناه‌آلود خود بازگردند.‏ اما آنان عمداً به دنبال امیال خود رفتند و نخواستند که مطیع او باشند.‏ از این رو یَهُوَه آنان را از سرزمین اَبّا و اجدادیشان بیرون کرد و آنان را به تبعید فرستاد.‏ این تنبیه یَهُوَه،‏ به این معنا نبود که آنان را از یاد برده است.‏ همچون پدری مهربان او هیچ گاه فرزندانش را فراموش نمی‌کند.‏ یقیناً توبهٔ قلبی اسرائیلیان یَهُوَه را شدیداً تحت تأثیر قرار داد.‏

از این رو بار دیگر گفت:‏ «بدان که بر تو رحم خواهم نمود؛‏ زیرا هنوز دوستت دارم و دل من برای تو می‌تپد.‏» (‏آیهٔ ۲۰،‏ ترجمهٔ تفسیری)‏ یَهُوَه اشتیاق و دلبستگی شدیدی نسبت به فرزندانش داشت.‏ پشیمانی و توبهٔ آنان چنان تأثیری بر یَهُوَه گذاشت که از ته دل مشتاق بازگشت آنان بود.‏ عیسی در حکایت «پسر گم‌شده» به احساسات عمیق پدری اشاره کرد که ‹دلش به حال پسرش می‌سوزد.‏› همانند این پدر،‏ یَهُوَه نیز دلش به حال اسرائیلیان سوخت و مشتاقانه منتظر بازگشت آنان بود.‏—‏لوقا ۱۵:‏۲۰،‏ ترجمهٔ تفسیری.‏

«یَهُوَه،‏ بگذار به سویت بازگردم!‏»

سخنانی که در اِرْمیا ۳۱:‏۱۸-‏۲۰ آمده است،‏ عمق دلسوزی و لطف و رحمت یَهُوَه را به ما نشان می‌دهد.‏ خدا آنانی را که در گذشته به او خدمت کرده‌اند،‏ هرگز فراموش نمی‌کند.‏ اگر کسی بخواهد که دوباره او را خدمت کند،‏ یَهُوَه با آغوش باز او را می‌پذیرد،‏ زیرا که او «بخشنده» است.‏ (‏مزمور ۸۶:‏۵،‏ مژده برای عصر جدید)‏ او هرگز دست رد به سینهٔ آنانی که از صمیم قلب توبه کرده‌اند،‏ نمی‌زند.‏ (‏مزمور ۵۱:‏۱۷)‏ یَهُوَه از بازگشت دوستدارانش،‏ شادمان و مسرور می‌شود.‏—‏لوقا ۱۵:‏۲۲-‏۲۴.‏