۱۴،‏ ۱۵.‏ الف)‏ هنگامی که یَهُوَه بازگشت اسرائیل را از اسارت بابل پیشگویی کرد،‏ قول چه چیزی را به قوم خود داد؟‏ ب)‏ یَهُوَه به این امید که ترس از خدا را در دل قوم خود بکارد،‏ چه کاری را انجام داد؟‏ پ)‏ چرا اسرائیل از راههای یَهُوَه رو برگرداند؟‏

^۱۴ یَهُوَه قول داد که چنین دل خداترسی را به قوم خود خواهد داد.‏ او بازگشت اسرائیل را پیشگویی کرد و همانطور که در ارمیا ۳۲:‏​۳۷-‏۳۹ می‌خوانیم،‏ چنین گفت:‏ «من ایشانرا از همهٔ زمینهائیکه ایشانرا در خشم و حدّت و غضب عظیم خود رانده‌ام جمع خواهم کرد و ایشانرا باین مکان باز آورده به اطمینان ساکن خواهم گردانید.‏ و ایشان قوم من خواهند بود و من خدای ایشان خواهم بود.‏ و ایشانرا یک دل و یک طریق خواهم داد تا بجهة خیریّت خویش و پسران خویش که بعد از ایشان خواهند بود همیشهٔ اوقات از من بترسند.‏» قول خدا در آیهٔ ۴۰ مستحکم می‌شود:‏ «ترس خود را در دل ایشان خواهم نهاد تا از من دوری نورزند.‏» یَهُوَه همانطور که قول داده بود،‏ در سال ۵۳۷ ق.‏ د.‏ م.‏ آنها را به اورشلیم برگرداند.‏ ولی در مورد بقیهٔ این قول چه می‌توان گفت،‏ آنجایی که می‌گوید او به آنها ‹یک دل خواهد داد تا همیشه از او بترسند›؟‏ چرا قوم باستان اسرائیل،‏ پس از اینکه یَهُوَه آنها را از بابل برگرداند،‏ از او رو برگرداندند،‏ به طوری که معبدشان در سال ۷۰ د.‏ م.‏ نابود شد و دیگر هرگز بازسازی نشد؟‏

۱۶.‏ یَهُوَه در دل چه کسانی ترس خدایی را کاشته است؟‏

^۱۶ با وجود این،‏ قول یَهُوَه مبنی بر اینکه ترس خدایی را در دل قوم خود می‌گذارد،‏ بی‌ثمر نماند.‏ او عهدی جدید با اسرائیل روحانی بست،‏ یعنی با آن مسیحیانی که امید آسمانی را در پیش روی آنها قرار داد.‏ (‏ارمیا ۳۱:‏۳۳؛‏ غلاطیان ۶:‏۱۶)‏ خدا در سال ۱۹۱۹ آنها را از اسارت بابل عظیم،‏ امپراتوری جهانی مذهب کاذب،‏ بازگرداند.‏ او ترس از خدا را به طور عمیقی در دلهای آنان کاشته است.‏ این امر فواید پرباری را برای آنها و برای «گروهی عظیم،‏» که به عنوان اتباع زمینی ملکوت امید زندگی دارند،‏ به همراه داشته است.‏ (‏ارمیا ۳۲:‏۳۹؛‏ مکاشفه ۷:‏⁠۹)‏ ترس از یَهُوَه در دلهای آنان نیز وجود دارد.‏