^۹ حبقوق بدقت به باقی سخنان یَهُوَه گوش می‌کند،‏ این سخنان در حبقوق ۱:‏۶-‏۱۱ ثبت شده است.‏ پیامی که یَهُوَه اعلام می‌کند و هیچیک از خدایان غیر یا بتهای بی‌جان نمی‌توانند مانع تحقق آن شوند،‏ این است:‏ «اینک آن امّت تلخ و تندخو،‏ یعنی کلدانیان را برمی‌انگیزانم که در وسعت جهان می‌خرامند تا مسکن‌هایی را که از آن ایشان نیست به تصرّف آورند.‏ ایشان هولناک و مَهیب می‌باشند.‏ حکم و جلال ایشان از خود ایشان صادر می‌شود.‏ اسبان ایشان از پلنگها چالاکتر و از گرگانِ شب تیزروترند و سواران ایشان جست و خیز می‌کنند.‏ و سواران ایشان از جای دور آمده،‏ مثل عقابی که برای خوراک بشتابد می‌پرند.‏ جمیع ایشان برای ظلم می‌آیند.‏ عزیمت روی ایشان به طرف پیش است و اسیران را مثل ریگ جمع می‌کنند.‏ و ایشان پادشاهان را استهزا می‌نمایند و سرورانْ مسخرهٔ ایشان می‌باشند.‏ بر همهٔ قلعه‌ها می‌خندند و خاک را توده نموده،‏ آنها را مُسَخّر می‌سازند.‏ پس مثل باد بشتاب رفته،‏ عبور می‌کنند و مجرم می‌شوند.‏ این قوّت ایشان خدای ایشان است.‏»

۱۲.‏ رفتار و اعمال بابلیان چگونه است،‏ و این دشمن شکست‌ناپذیر به چه سبب «مجرم [شناخته] می‌شود»؟‏

^۱۲ سپاهیان کلدانی پادشاهان و سروران را استهزا می‌کنند.‏ آنها قادر نیستند هیچ مقاومتی در مقابل یورش کلدانیان بنمایند.‏ کلدانیان ‹بر همهٔ قلعه‌ها می‌خندند› چرا که دیوار آنها تاب تحمل ایشان را ندارد.‏ آنان ‹خاک را توده می‌نمایند،‏› تلی از آن می‌سازند،‏ و بدینسان به هر قلعه‌ای نفوذ می‌کنند.‏ در ساعتی که یَهُوَه معین نموده است این سپاه شکست‌ناپذیر مانند ‹باد به شتاب خواهد رفت.‏› اما،‏ باید بدانیم که بابلیان در حمله به یهودا و اورشلیم به سبب ضایعاتی که به مردم خدا می‌رسانند «مجرم [شناخته] می‌شوند.‏» و پس از این پیروزیهای رعدآسا است که یکی از سروران کلدانی با کبر و غرور خواهد گفت:‏ ‹این قوّت ما به دلیل خدای ماست.‏› چقدر او در اشتباه است!‏