۵،‏ ۶.‏ الف)‏ چرا بخصوص کاهنان این قدر مورد نکوهش قرار گرفتند؟‏ ب)‏ یَهُوَه ناخرسندی خود را از کاهنان چگونه ابراز کرد؟‏

^۵ چرا بخصوص کاهنان این قدر مورد نکوهش قرار گرفتند؟‏ در آیهٔ ۷ جوابی بسیار واضح پیدا می‌کنیم:‏ «زیرا که لبهای کاهن می‌باید معرفت را حفظ نماید تا شریعت را از دهانش بطلبند چونکه او رسول یَهُوَه صبایوت می‌باشد.‏» بیش از هزار سال قبل از آن،‏ در شریعت خدا که توسط موسی به اسرائیلیان داده شده بود آمده است که لاویان مسئول بودند ‹بنی‌اسرائیل را در همهٔ فرایضی که یَهُوَه گفته بود تعلیم دهند.‏› (‏ لاویان ۱۰:‏۱۱)‏ جای تأسّف است که بعدها،‏ نگارندهٔ کتاب دوّم تواریخ ۱۵:‏۳ گزارش می‌دهد که:‏ «اسرائیل مدّت مدیدی بی‌خدای حق و بی‌کاهن معلّم و بی‌شریعت بودند.‏»

^۶ در دوران مَلاکی،‏ یعنی قرن پنجم ق.‏د.‏م.‏،‏ وضعیّت کهانت به همان وضع سابق بود.‏ براستی که آن کاهنان به علّت قصور در تعلیم شریعت خدا،‏ مستحق چنین نکوهشی بودند.‏ به سخنان توبیخ‌آمیزی که یَهُوَه به آنها می‌گوید توجه کن.‏ مَلاکی ۲:‏۳ چنین اخطار می‌دهد:‏ «بر رویهای شما سرگین یعنی سرگین عیدهای شما را خواهم پاشید.‏» چه تنبیهی!‏ سرگین یا مدفوع حیوانات قربانی‌شده را باید بیرون اردوگاه آتش می‌زدند.‏ (‏ لاویان ۱۶:‏۲۷)‏ ولی وقتی یَهُوَه می‌گوید که در عوض بیرون انداختن سرگین،‏ به سر و صورت آنها پاشیده خواهد شد،‏ بخوبی می‌بینیم که خدا هم قربانی‌ها را رد کرده بود و هم آنهایی را که قربانی می‌گذراندند.‏

۱۱.‏ چه کسانی بخصوص باید مواظب باشند؟‏

^۱۱ مَلاکی ۲:‏۷ برای برادرانی که افتخار تعلیم جماعت را دارند،‏ اخطار خاصّی در بر داشته،‏ می‌گوید:‏ «زیرا که لبهای کاهن می‌باید معرفت را حفظ نماید تا شریعت را از دهانش بطلبند.‏» یعقوب ۳:‏۱ تصدیق می‌کند که مسئولیّت بسیار خطیری بر دوش این برادران قرار گرفته است زیرا می‌گوید بر معلّمان «داوری سخت‌تر خواهد شد.‏» البتّه لازم است که آنان با شور و شوق تعلیم دهند ولی تعلیمشان باید بر اساس کلام مکتوب خدا و راهنمایی‌ای که سازمان یَهُوَه در اختیار ایشان می‌گذارد،‏ بنا شده باشد.‏ در آن صورت،‏ آنها نیز به ‹قابلیّت تعلیم به دیگران› دست می‌یابند.‏ از این رو،‏ به هر یک تذکّر داده می‌شود:‏ «سعی کن که خود را مقبول خدا سازی،‏ عاملی که خجل نشود و کلام خدا را بخوبی انجام دهد.‏» —‏ ۲تیموتاؤس ۲:‏۲،‏ ۱۵.‏

۱۲.‏ آنهایی که تعلیم می‌دهند چگونه باید محتاطانه رفتار کنند؟‏

^۱۲ اگر در این زمینه احتیاط نکنیم،‏ ممکن است وسوسه شویم مطالب و نظرات شخصی خود را در تعلیممان بگنجانیم.‏ این کار بخصوص برای کسی که معمولاً بیش از حد به نتیجه‌گیری‌های خود مطمئن است با اینکه بعضی عقایدش با تعالیم سازمان یَهُوَه مغایرت دارد،‏ خطرناک است.‏ فراموش نکنیم که مطابق تأکید بسزایی که در مَلاکی باب ۲ به چشم می‌خورد،‏ باید از معلّمان جماعت انتظار داشته باشیم به معرفتی که از خدا صادر گشته است پای‌بند باشند نه به عقاید شخصی که احتمالاً گوسفندان را می‌لغزاند.‏ عیسی گفت:‏ «هر که یکی از این صِغار [جمع صغیر] را که به من ایمان دارند،‏ لغزش دهد او را بهتر می‌بود که سنگ آسیایی بر گردنش آویخته،‏ در قعر دریا غرق می‌شد!‏» —‏ متّیٰ ۱۸:‏۶.‏