در این مثل،‏ ده باکره بیرون می‌روند تا از داماد استقبال کنند و او را در راهپیمایی جشن عروسی همراهی کنند.‏ هنگامی که داماد از راه می‌رسد،‏ آنها مسیر راهپیمایی عروسی را با چراغ‌های خود روشن می‌کنند و بدین ترتیب به او در حالی که عروس خود را به خانه‌ای که برای وی مهیا ساخته است می‌برد،‏ احترام می‌گذارند.‏ اما عیسی توضیح می‌دهد:‏ ‹نادانان مشعل‌های خود را برداشته هیچ روغن با خود نبردند لیکن دانایان روغن در ظروف خود با مشعل‌های خویش برداشتند.‏ و چون آمدن داماد بطول انجامید همه پَینَکی [خواب سبک] زده خفتند.‏›

روغن سمبل عاملی است که مسیحیان را به درخشندگی وا می‌دارد.‏ این عامل کلام الهام‌شدهٔ خداست،‏ که مسیحیان محکم به آن چنگ می‌اندازند و همینطور است روح‌القدس که به آنها کمک می‌کند تا آن کلام را درک کنند.‏ روغن روحانی باکره‌های دانا را قادر می‌سازد تا در طی راهپیمایی مراسم عروسی برای استقبال از داماد راه را روشن سازند.‏ اما طبقهٔ افراد باکرهٔ نادان در خود یعنی در ظروف خود روغن روحانی لازم را ندارند.‏ از اینرو عیسی توصیف می‌کند که چه پیش می‌آید:‏