عیسی به دنبال مَثَل اول،‏ مَثَلی دیگر آورد.‏ این بار عیسی نشان داد که رهبران مذهبی نه تنها در خدمت به خدا کوتاهی می‌کردند،‏ بلکه شریر نیز بودند.‏ او گفت:‏ «مردی در زمین خود درختان انگور کاشت و اطراف آن را حصار کشید،‏ چَرخُشتی در آن کَند و برجی در آن ساخت.‏ سپس تاکستانش را به باغبانان اجاره داد و خود به سفری دور رفت.‏ وقتی موسم برداشت فرارسید،‏ غلامی را نزد باغبانان فرستاد تا مقداری از میوه‌های تاکستان را از آنان بگیرد.‏ اما باغبانان او را گرفتند،‏ زدند و دست خالی روانه‌اش کردند.‏ پس غلامی دیگر نزد آنان فرستاد و باغبانان سر او را شکستند و به او بی‌احترامی کردند.‏ سپس غلامی دیگر فرستاد،‏ اما او را کشتند.‏ پس بسیاری دیگر فرستاد،‏ با ایشان نیز به همین گونه رفتار کردند؛‏ بعضی را زدند و بعضی را کشتند.‏»—‏مَرقُس ۱۲:‏۱-‏۵.‏

آیا شنوندگان عیسی این مَثَل او را درک کردند؟‏ آنان شاید سخنان سرزنش‌آمیز اِشَعْیا را به یاد آوردند که گفت بود:‏ «آری،‏ تاکستانِ خداوندِ لشکرها خاندان اسرائیل است،‏ و مردمان یهودا نهال دلپذیر اویند.‏ او برای انصاف انتظار کشید،‏ و اینک خون‌ریزی بود.‏» (‏اِشَعْیا ۵:‏۷)‏ مَثَل عیسی مشابه تشبیه اِشَعْیا بود.‏ در مَثَل عیسی،‏ مالک تاکستان مظهر یَهُوَه خدا و تاکستان مظهر قوم اسرائیل بود.‏ همچنین حصار تاکستان مظهر شریعت خدا بود که از قوم محافظت می‌کرد.‏ غلامان نیز مظهر پیامبرانی بودند که یَهُوَه برای راهنمایی و تعلیم قومش فرستاد تا قوم ثمراتی نیکو به بار آورند.‏

بدین سان رهبران مذهبی بی‌آنکه بدانند خود را محکوم کردند؛‏ زیرا خود در میان «باغبانانِ» «تاکستانِ» یَهُوَه،‏ یعنی قوم اسرائیل بودند.‏ از جمله ثمراتی که یَهُوَه از رهبران مذهبی انتظار داشت،‏ ایمان ورزیدن به پسرش،‏ مسیح موعود بود.‏ عیسی به آنان چشم دوخت و گفت:‏ «مگر هرگز این گفته را در نوشته‌های مقدّس نخوانده‌اید؟‏ ‹آن سنگی که بنّایان رد کردند،‏ همان سنگِ سرِ زاویه شده است،‏ این سنگ از جانب یَهُوَه آمد و در چشم ما شگفت‌آور است.‏›» (‏مَرقُس ۱۲:‏۱۰،‏ ۱۱)‏ سپس عیسی نکته‌ای را که مد نظر داشت،‏ چنین روشن ساخت:‏ «از این رو به شما می‌گویم،‏ پادشاهی خدا از شما گرفته خواهد شد و به قومی که میوه‌اش را بیاورد،‏ داده خواهد شد.‏»—‏مَتّی ۲۱:‏۴۳.‏