۱۴.‏ در حکایت سامری نوع‌دوست چرا اشارهٔ عیسی به جادهٔ «اورشلیم به سوی اَریحا» درخور توجه است؟‏

^۱۴ دوّم،‏ حکایت سامری نوع‌دوست را در نظر بگیریم.‏ عیسی داستان را با این کلام آغاز کرد:‏ «مردی که از اورشلیم به سوی اَریحا می‌رفت،‏ به دست‌های دزدان افتاد و او را برهنه کرده مجروح ساختند و او را نیم‌مرده واگذارده برفتند.‏» (‏ لوقا ۱۰:‏۳۰)‏ جالب است که عیسی به جادهٔ «اورشلیم به سوی اَریحا» اشاره کرد تا نکتهٔ بخصوصی را روشن سازد.‏ عیسی هنگام نقل این حکایت در یهودیه بود و از اورشلیم فاصلهٔ چندانی نداشت؛‏ لذا می‌دانست که شنوندگانش با آن جاده آشنا هستند.‏ همه می‌دانستند که جادهٔ مذکور بخصوص برای مسافری تنها جاده‌ای ناامن و خطرناک است.‏ گردنه‌های خلوت و دورافتادهٔ این جاده کمینگاه‌های مناسبی برای دزدان و راهزنان بود.‏

۱۵.‏ چرا در حکایت سامری نوع‌دوست بی‌توجهی کاهن و لاوی را نمی‌توان به هیچ طریق توجیه کرد؟‏

^۱۵ نکتهٔ درخور توجه دیگری نیز در مورد اشارهٔ عیسی به جادهٔ «اورشلیم به سوی اَریحا» وجود دارد.‏ عیسی نقل کرد که نخست فردی کاهن و سپس فردی لاوی از آن جاده گذشتند ولی بدون توجه به مرد مجروح به راه خود ادامه دادند.‏ (‏ لوقا ۱۰:‏۳۱،‏ ۳۲)‏ کاهنان در معبد اورشلیم خدمت می‌کردند و لاویان نیز در آنجا ایشان را یاری می‌رساندند.‏ بسیاری از کاهنان و لاویان خادم معبد مدتی که در آنجا کار نمی‌کردند در اَریحا به سر می‌بردند که فقط ۲۳ کیلومتر با اورشلیم فاصله داشت.‏ از این رو،‏ گهگاه می‌بایست از جادهٔ مزبور عبور می‌کردند.‏ قابل توجه است که مسیر حرکت آن کاهن و لاوی «از اورشلیم» به طرف اَریحا بود؛‏ یعنی آنان از معبد دور می‌شدند.‏b از این رو،‏ هیچ کس نمی‌توانست بی‌توجهی ایشان به مرد مجروح را چنین توجیه کند که ‹آنان به وی دست نزدند زیرا تصور می‌کردند مرده است،‏ و لمس کردن میّت آنان را برای مدتی نجس می‌ساخت و نمی‌توانستند در معبد خدمت کنند.‏› (‏ لاویان ۲۱:‏۱؛‏ اعداد ۱۹:‏۱۱،‏ ۱۶)‏ در اینجا بوضوح می‌بینیم که عیسی از موقعیتی که برای شنوندگانش آشنا بود استفاده کرد.‏