عیسی در مورد پسر دیگر چنین گفت:‏ «در آن هنگام،‏ پسر بزرگ‌تر در مزرعه بود.‏ وقتی به خانه نزدیک شد،‏ صدای موسیقی و رقص را شنید.‏ پس یکی از خدمتکاران را صدا کرد و از او پرسید:‏ ‹چه خبر است؟‏› خدمتکار گفت:‏ ‹برادرت آمده است و پدرت گوسالهٔ فربه را سر بریده،‏ چون او را به‌سلامت باز یافته است.‏› اما پسر بزرگ‌تر خشمگین شد و نخواست وارد خانه شود.‏ پدرش بیرون آمد و از او تمنا کرد که به خانه بیاید.‏ او به پدرش پاسخ داد:‏ ‹من سالیان سال است که همچون یک غلام به تو خدمت کرده‌ام و حتی یک بار هم از دستورت سرپیچی نکرده‌ام.‏ با این حال،‏ تو به من حتی یک بزغاله هم ندادی تا با دوستانم خوش بگذرانم.‏ اما وقتی این پسرت که دارایی تو را با فاحشه‌ها به باد داده است،‏ آمد،‏ برایش گوسالهٔ فربه را سر بریدی.‏›»—‏لوقا ۱۵:‏۲۵-‏۳۰.‏

در واقع علمای دین و فَریسیان همان نگرش نادرستی را داشتند که برادر بزرگ‌تر داشت.‏ آنان به رحمت و توجهی که عیسی به مردم عادی و گناهکاران نشان می‌داد،‏ با نگاهی انتقادآمیز می‌نگریستند.‏ عیسی برای اصلاح دید نادرست این رهبران مذهبی این حکایت را نقل کرد.‏ البته،‏ او در این حکایت در واقع به همهٔ کسانی که به رحمت خدا به دیدهٔ انتقاد می‌نگرند،‏ درسی آموزنده می‌دهد.‏

عیسی مشخص نکرد که پسر بزرگ‌تر در آخر چه کرد.‏ اما می‌دانیم که «گروهی کثیر از کاهنان» که روحیه‌ای همچون پسر بزرگ‌تر داشتند،‏ بعد از مرگ و رستاخیز عیسی «ایمان آوردند.‏» (‏اعمال ۶:‏۷)‏ شاید در میان آن کاهنان،‏ کسانی نیز بودند که این حکایت پرقدرت را از عیسی شنیدند.‏ آری،‏ حتی برای چنین افرادی این امکان وجود داشت که به خود آیند،‏ توبه کنند و به سوی خدا بازگردند.‏