در اینجا عیسی به شاگردانش درسی می‌دهد و به نحوی تشویق‌آمیز می‌گوید:‏ ‹دوستان از مالِ بی‌انصافی برای خود پیدا کنید تا چون فانی گردید شما را به خیمه‌های جاودانی بپذیرند.‏›

اما همانطور که عیسی می‌گوید،‏ باید به کمک این ثروت با کسانی دوستی کنند که می‌توانند آنها را ‹به خیمه‌های جاودانی› بپذیرند.‏ برای اعضای گلهٔ کوچک این خیمه‌ها در آسمان است؛‏ برای «گوسفندان دیگر» در زمین بهشتی.‏ چون فقط یَهُوَه خدا و پسرش می‌توانند مردم را به این خیمه‌ها بپذیرند،‏ باید تلاش کنیم تا با آنها دوستی کنیم بدین ترتیب که به وسیلهٔ هر گونه «مالِ بی‌انصافی» که در اختیار داریم از منافع ملکوت پشتیبانی کنیم.‏ سپس هنگامی که پول و ثروت به پایان رسید یا از میان رفت،‏ که حتماً هم چنین خواهد شد،‏ زندگی جاودانی آیندهٔ ما تأمین خواهد بود.‏