واکنش عیسی در مقابل مرگ ایلعازر،‏ احساسات درونی و رئوفانهٔ پسر خدا را آشکار می‌کند.‏ احساسات عمیق او در این موقعیت،‏ بروشنی اشتیاق شدید وی را به رستاخیز دادن مردگان نشان می‌دهد.‏ در گزارش این رستاخیز آمده است:‏ «مریم چون بجایی که عیسی بود رسید،‏ او را دیده،‏ بر قدمهای او افتاد و بدو گفت:‏ ‹ای آقا اگر در اینجا می‌بودی،‏ برادر من نمی‌مرد.‏› عیسی چون او را گریان دید و یهودیان را هم که با او آمده بودند گریان یافت،‏ در روح خود بشدّت مکدّر شده،‏ مضطرب گشت.‏ و گفت:‏ ‹او را کجا گذارده‌اید؟‏› به او گفتند:‏ ‹ای آقا بیا و ببین.‏› عیسی بگریست.‏ آنگاه یهودیان گفتند:‏ ‹بنگرید چقدر او را دوست می‌داشت!‏› »—‏یوحنّا ۱۱:‏۳۲-‏۳۶.‏

دلسوزی صمیمانهٔ عیسی،‏ در اینجا به وسیلهٔ سه واژه نشان داده شده است:‏ «مکدّر شده»،‏ «مضطرب گشت»،‏ و «بگریست.‏» کلمات زبان اصلی (‏یونانی)‏ که در نگارش این صحنهٔ تأثرانگیز به کار برده شده‌اند،‏ حاکی از این می‌باشند که عیسی به سبب مرگ دوست عزیزش ایلعازر و مشاهدهٔ خواهر وی که گریه می‌کرد،‏ چنان تحت تأثیر قرار گرفته بود که چشمانش پر از اشک شد.‏a

آنچه که بسیار قابل توجه است این است که عیسی قبلاً دو نفر دیگر را نیز به زندگی بازگردانده بود.‏ و او کاملاً قصد داشت که همین کار را نیز در مورد ایلعازر انجام دهد.‏ (‏یوحنّا ۱۱:‏۱۱،‏ ۲۳،‏ ۲۵)‏ با وجود این،‏ او «بگریست.‏» بنابراین،‏ برگرداندن انسانها به زندگی،‏ برای عیسی روالی خشک و خالی نیست.‏ احساسات عمیق و رئوفانهٔ او،‏ همچنان که در این موقعیت آشکار شده است،‏ بروشنی نمایانگر اشتیاق شدید وی به خنثی کردن اثرات ویرانگر مرگ است.‏