• خون،‏ عاملی حیاتی برای زندگی
    چگونه خون می‌تواند زندگی شما را نجات بخشد؟‏

    • توجه کنید که سالها پس از مرگ عیسی،‏ در مورد این مسئله که آیا کسانی که مسیحی می‌شدند باید همهٔ قوانین اسرائیل را رعایت می‌کردند یا نه،‏ چه پیش آمد.‏ این موضوع در شورای هیئت اداره‌کنندهٔ مسیحی،‏ که متشکل از رسولان نیز بود مورد بحث قرار گرفت.‏ یعقوب،‏ برادر ناتنی عیسی،‏ به آیه‌هایی اشاره کرد که حاوی فرمانهایی بود که به نوح و قوم اسرائیل در مورد خون داده شده بود.‏ آیا چنین قوانینی برای مسیحیان لازم‌الاجراست؟‏ —‏ اعمال ۱۵:‏۱-‏۲۱.‏

      آن شورا حکم آنان را به همهٔ جماعتها فرستاد:‏ مسیحیان ملزم به رعایت شریعتی که به موسی داده شده بود نیستند،‏ لعهذا ‹ضروری› است که ‹از قربانیهای بتها و خون و حیوانات خفه‌شده [گوشتی که خون آن خارج نشده است] و زنا بپرهیزند›.‏ (‏اعمال ۱۵:‏۲۲-‏۲۹)‏ در اینجا رسولان تنها یک رسم و یا آئین پرهیز غذایی را عرضه نداشتند.‏ بلکه این حکم،‏ قواعد بنیادی و اخلاقیی را که مسیحیان اولیه پیرو آنها بودند،‏ پایه‌گذاری کرد.‏ حدود ده سال بعد،‏ آنها خاطر نشان ساختند که هنوز باید «از قربانیهای بت و خون .‏ .‏ .‏ و زنا پرهیز نمایند.‏» —‏ اعمال ۲۱:‏۲۵.‏

      می‌دانید که میلیونها نفر به کلیسا می‌روند.‏ شاید اغلب آنها با این امر موافق باشند که بر طبق اصول اخلاقی مسیحی نباید بتها را پرستید و دست به اعمال جنسی زشت زد.‏ اما،‏ نکتهٔ در خور توجه آن است که رسولان پرهیز از خون را از لحاظ اخلاقی در ردیف این خطاها قرار دادند.‏ حکم آنان در پایان چنین می‌گفت:‏ «هرگاه از این امور خود را محفوظ دارید به نیکوئی خواهید پرداخت والسّلام.‏» —‏ اعمال ۱۵:‏۲۹.‏

      این حکم رسولان،‏ تا مدتها لازم‌الاجرا تلقی می‌شد.‏ اوزب ⁦(Eusebius)⁩ شرحی را نقل می‌کند از زن جوانی در اواخر قرن دوم که پیش از مرگ در زیر شکنجه،‏ مشخص ساخت که مسیحیان «حتی حق خوردن خون حیوانات را ندارند.‏» او درخواست مرگ خویش را نکرد.‏ آن زن می‌خواست زنده بماند،‏ اما نه به قیمت زیر پا گذاشتن اصولی که بدانها معتقد بود.‏ آیا شما برای افرادی که به اصول،‏ بیش از نفع شخصی خود اهمیت می‌دهند ارزش و احترام قائل نیستید؟‏

      دانشمندی به نام جوزف پریستلی چنین نتیجه‌گیری می‌کند:‏ «به نظر می‌رسد که ممنوعیت خوردن خون که به نوح گفته شد،‏ بر همهٔ اعقاب او نیز واجب بود .‏ .‏ .‏ اگر این ممنوعیت صادره از جانب رسولان را از روی طرز عمل مسیحیان اولیه،‏ یعنی کسانی که نمی‌توان تصور کرد درک درستی از ماهیت و دامنهٔ این قانون نداشته‌اند،‏ تعبیر کنیم،‏ تنها نتیجه‌گیری ممکن آن است که این قانون،‏ قطعی و همیشگی بود؛‏ زیرا مسیحیان،‏ قرنهای بسیار از خوردن خون خودداری می‌کردند.‏»