^۸ شریعت موسوی گناهکار را با تمام قوانینش محکوم می‌کرد.‏ به علاوه،‏ کاهن اعظم اسرائیل که تحت شریعت خدمت می‌کرد،‏ ناکامل بود و نمی‌توانست قربانی مناسبی برای گناه تقدیم کند.‏ به همین دلیل،‏ شریعت «به سبب جسم ضعیف بود.‏» ولی «خدا پسر خود را در شبیه جسم گناه .‏ .‏ .‏ فرستاده،‏» او را فدیه ساخت و بدین شکل «بر گناه در جسم» حکم کرد تا «آنچه از شریعت محال بود،‏» انجام پذیرد.‏ از این رو،‏ مسح‌شدگان بر اساس ایمان به فدیهٔ عیسی درستکار محسوب می‌شوند.‏ آنان ترغیب شده‌اند که «نه به حسب جسم بلکه برحسب روح رفتار» کنند.‏ (‏رومیان ۸:‏۳،‏ ۴ از ترجمهٔ قدیم خوانده شود.‏)‏ بلی،‏ آنان برای به دست آوردن «تاج حیات» باید تا پایان زندگی زمینی‌شان وفادار بمانند.‏ —‏ مکا ۲:‏۱۰.‏

۱۰.‏ چگونه قانون گناه و مرگ بر ما تسلّط دارد؟‏

^۱۰ پولُس رسول نوشت:‏ «همان گونه که گناه به واسطهٔ یک انسان وارد جهان شد،‏ و به واسطهٔ گناه،‏ مرگ آمد،‏ و بدین سان مرگ دامنگیر همهٔ آدمیان گردید،‏ از آنجا که همه گناه کردند.‏» (‏روم ۵:‏۱۲)‏ بلی،‏ همهٔ نسل آدم تحت تسلّط قانون گناه و مرگ هستند.‏ از این رو،‏ جسم گناهکارمان مرتباً ما را به اعمالی ترغیب می‌کند که باعث ناخوشنودی خدا و منجر به مرگ می‌شود.‏ پولُس این اعمال و خصوصیات را در نامه‌اش به غَلاطیان «اَعمال جسم» نامید.‏ سپس چنین اضافه کرد:‏ «کنندگان چنین کارها وارث ملکوت خدا نمی‌شوند.‏» (‏غلا ۵:‏۱۹-‏۲۱،‏ ت‌ق)‏ انسان‌هایی که دست به این اعمال می‌زنند بر طبق جسم رفتار می‌کنند.‏ (‏روم ۸:‏۴،‏ ت‌ق)‏ گرایش باطنی این اشخاص و معیارهای زندگی‌شان کاملاً جسمانی است.‏ ولی آیا فقط کسانی که دست به زنا،‏ بت‌پرستی،‏ ارتباط با ارواح یا گناه بزرگی دیگر می‌زنند بر طبق جسم عمل می‌کنند؟‏ خیر،‏ اعمال جسم همچنین شامل ضعف‌های شخصی مانند حسادت،‏ خشم،‏ مشاجره و حسرت می‌شود.‏ چه کسی می‌تواند بگوید که کاملاً از رفتار کردن مطابق با اعمال جسم بری است؟‏

^۱۲ وضعیت ما شبیه شخصی است که به بیماریی حاد مبتلاست و باید معالجه شود.‏ اگر می‌خواهیم کاملاً سلامت خود را به دست آوریم،‏ باید به گفتهٔ دکتر عمل کنیم.‏ بلی،‏ ایمان ورزیدن به فدیه،‏ ما را از قانون گناه و مرگ رها می‌سازد.‏ با این حال،‏ هنوز ناکامل و گناهکاریم.‏ به علاوه،‏ برای حفظ رابطهٔ خوب با خدا و به دست آوردن لطف و برکاتش ضروری است که مطابق با گفتهٔ پولُس بر حسب روح رفتار کنیم.‏

چگونه می‌توان با روح راه رفت؟‏

۱۳.‏ راه رفتن با روح به چه مفهوم است؟‏

^۱۳ وقتی راه می‌رویم،‏ به تدریج به سوی مقصد یا هدف خود حرکت می‌کنیم.‏ پس رفتار کردن به روح یا راه رفتن با روح به مفهوم کاملیت نیست،‏ بلکه به این مفهوم است که در امور روحانی مرتباً پیشرفت کنیم.‏ (‏۱تیمو ۴:‏۱۵)‏ از این رو،‏ باید روزبه‌روز و با تمام کوشش با روح راه رویم یعنی هماهنگ با هدایت آن زندگی کنیم.‏ وقتی «به روح رفتار» می‌کنیم،‏ مقبول خدا واقع می‌شویم.‏ —‏ غلا ۵:‏۱۶،‏ ت‌ق.‏