۱۴.‏ پولُس چگونه اطمینان پیدا کرده بود که در سختی‌ها محبّت خدا به ما کم نمی‌شود؟‏

^۱۴ رومیان ۸:‏۳۸،‏ ۳۹ را بخوان.‏ چه عاملی پولُس را چنین متقاعد ساخته بود که هیچ چیز نمی‌تواند مسیحیان را از محبّت خدا جدا سازد؟‏ بدون شک آنچه طی خدمت موعظه برای وی روی داده بود او را بیش از پیش مجاب ساخته بود که سختی‌ها نمی‌تواند خللی در محبّت خدا ایجاد کند.‏ (‏ ۲قُرِنتیان ۱۱:‏۲۳-‏۲۷؛‏ فیلپّیان ۴:‏۱۳)‏ پولُس همچنین درکی درست از مقصود نهایی یَهُوَه و رفتار او با امّتش در ایّام باستان داشت.‏ حال،‏ مرگ چطور؟‏ آیا می‌تواند به محبّتی که خدا به خادمان وفادارش دارد پایان دهد؟‏ به هیچ وجه!‏ تمام انسان‌های وفاداری که وفات می‌یابند در حافظهٔ دقیق و کامل خدا جای می‌گیرند،‏ و او ایشان را در زمانی مقرّر رستاخیز خواهد داد.‏ —‏ لوقا ۲۰:‏۳۷،‏ ۳۸؛‏ ۱قُرِنتیان ۱۵:‏۲۲-‏۲۶.‏

^۱۶ ما مسیحیان نباید هراسی به دل راه دهیم،‏ نه از آنچه پولُس «چیزهای حال» خواند یعنی وقایع،‏ شرایط،‏ و موقعیّت‌هایی که در حال حاضر در این سیستم با آن دست به گریبان هستیم،‏ و «نه از چیزهای آینده.‏» هیچ کدام نمی‌تواند از مهر و دلبستگی خدا به امّتش ذرّه‌ای بکاهد.‏ با وجود اینکه نیروهای زمینی و آسمانی با ما سر دشمنی گذاشته‌اند،‏ محبّت وفادارنهٔ خدا همواره با ماست تا ما را استوار نگاه دارد.‏ همانطور که پولُس تأکید نمود «نه بلندی و نه پستی،‏» هیچ کدام نمی‌تواند مانع محبّت خدا گردد.‏ آری،‏ هر چیزی که بخواهد ما را دلسرد کند،‏ یا بر ما سُلطه یابد نمی‌تواند ما را از محبّت خدا جدا سازد و هیچ مخلوقی قادر نخواهد بود رابطهٔ آفریدگار را با خادمان وفادارش قطع کند.‏ محبّت خدا ابدی است و هرگز ساقط نمی‌شود.‏ —‏ ۱قُرِنتیان ۱۳:‏۸.‏