معقولیت،‏ یک صفت مشخصهٔ حکمت الهی

۶.‏ معنی و مفهوم لغوی واژهٔ یونانی که یعقوب برای توصیف حکمت الهی استفاده کرد،‏ چیست؟‏

^۶ یعقوبِ شاگرد،‏ برای توصیف حکمت این خدای بسیار انعطاف‌پذیر از یک واژهٔ جالب استفاده کرد.‏ او نوشت:‏ «آنحکمت که از بالا است .‏ .‏ .‏ ملایم [معقول،‏ د ج]» است.‏ (‏یعقوب ۳:‏۱۷)‏ واژهٔ یونانیی را که او در اینجا استفاده نمود (‏اِپی‌اِکِس)‏ مشکل می‌توان ترجمه کرد.‏ مترجمان واژه‌هایی از قبیل «ملایم،‏» «بامدارا،‏» «شکیبا،‏» و «باملاحظه» را بکار برده‌اند.‏ ترجمهٔ دنیای جدید آن را به عنوان «معقول» ارائه داده است با یک زیرنویس که نشان می‌دهد معنی لغوی آن «انعطاف‌پذیری» می‌باشد.‏a این واژه همچنین مفهوم پافشاری نکردن بر پیروی از هر جزء کوچک تعالیم نوشته‌شده،‏ غفلت نکردن از روحیه‌ای که پشت آن است و بی‌جهت سخت‌گیر یا عبوس نبودن را می‌رساند.‏ عالِم ویلیام بارکلی دربارهٔ عهد جدید اظهار می‌کند:‏ «موضوع اصلی و اساسی اِپی‌اِکیا این است که آن با خدا آغاز می‌شود.‏ اگر خدا بر حقوق خود پافشاری می‌کرد،‏ اگر خدا هیچ چیزی را به جز اصول سخت شریعت بر ما اِعمال نمی‌کرد،‏ ما کجا می‌بودیم؟‏ خدا نمونهٔ عالی از کسی که اِپی‌اِکی‌اِس است و کسی که با دیگران با اِپی‌اِکیا رفتار می‌کند،‏ می‌باشد.‏»

۷.‏ چگونه یَهُوَه در باغ عدن معقولیت نشان داد؟‏

^۷ به زمانی که انسان علیه سلطنت یَهُوَه سرکشی کرد توجه کن.‏ چقدر برای خدا آسان می‌بود که آن سه سرکش قدرناشناس —‏ آدم،‏ حوا،‏ و شیطان را از بین ببرد!‏ چقدر غم و غصه را می‌توانست بدین وسیله از سر خود کم کند!‏ و چه کسی می‌توانست دلیل بیاورد که او حق دادن چنین کیفر سختی را ندارد؟‏ با همهٔ اینها،‏ یَهُوَه هرگز سازمان عرابه‌مانند آسمانیش را با چنین اصل سخت و انعطاف‌ناپذیری از کیفر،‏ بیحرکت نکرد.‏ از اینرو آن عرابه بر خانوادهٔ بشری و تمام چشم‌اندازهای آیندهٔ باسعادت بشر،‏ بیرحمانه غالب نشد.‏ درست بر عکس،‏ یَهُوَه عرابه‌اش را با سرعتی برق‌آسا مانور داد.‏ بلافاصله پس از سرکشی،‏ یَهُوَه مقصود درازمدتی را طرح‌ریزی کرد که بخشندگی و امید را به تمام فرزندان آدم عرضه می‌داشت.‏ —‏ پیدایش ۳:‏⁠۱۵.‏

۸.‏ الف)‏ چگونه دیدگاه اشتباه جهان مسیحیت در مورد معقولیت،‏ با معقولیت واقعی یَهُوَه تضاد دارد؟‏ ب)‏ چرا می‌توانیم بگوییم که معقولیت یَهُوَه دلالت بر این نمی‌کند که او ممکن است بر سر اصول الهی سازش کند؟‏

^۸ با وجود این،‏ معقولیت یَهُوَه بر این دلالت نمی‌کند که او ممکن است در اصول الهی سازش کند.‏ کلیساهای امروزی جهان مسیحیت ممکن است فکر کنند به هنگام اغماض کردن از فساد اخلاقی به منظور چاپلوسی نزد گله‌های سرکش خود،‏ معقول هستند.‏ (‏با ۲تیموتاؤس ۴:‏۳ مقایسه شود.‏)‏ یَهُوَه هرگز قوانین خود را نمی‌شکند،‏ و بر سر اصول خود سازش نمی‌کند.‏ بلکه او میل به انعطاف‌پذیری،‏ یعنی تطبیق دادن خود با اوضاع را نشان می‌دهد،‏ به طوری که آن اصول به حق و از روی شفقت اجرا گردند.‏ او همیشه ملتفت متعادل کردن اجرای عدالت و قدرت توسط محبت و حکمت معقولش می‌باشد.‏ بگذار سه طریقی که یَهُوَه به وسیلهٔ آنها معقولیت نشان می‌دهد مورد توجه قرار دهیم.‏

«غفّار» بودن

۹،‏ ۱۰.‏ الف)‏ «غفّار» بودن چه رابطه‌ای با معقولیت دارد؟‏ ب)‏ چگونه داوود از غفّار بودن یَهُوَه سود برد،‏ و چرا؟‏

^۹ داوود نوشت:‏ «زیرا تو ایخداوند نیکو و غفّار هستی،‏ و بسیار رحیم برای آنانیکه ترا میخوانند.‏» (‏مزمور ۸۶:‏⁠۵)‏ هنگامی که نوشته‌های مقدس عبرانی به یونانی ترجمه شدند،‏ واژهٔ «غفّار» بودن به (‏اِپی‌اِکِس)‏،‏ یا «معقول» ترجمه شد.‏ در حقیقت غفّار بودن و رحمت نشان دادن،‏ تقریباً راه کلیدی برای نشان دادن معقولیت است.‏

^۱۰ داوود خود به خوبی آگاه بود که چقدر یَهُوَه در این مورد معقول است.‏ هنگامی که داوود با بتشبع مرتکب زنا شد و ترتیب کشتن شوهر او را داد،‏ هر دوی آنان،‏ او و بتشبع سزاوار مجازات مرگ بودند.‏ (‏تثنیه ۲۲:‏۲۲؛‏ ۲سموئیل ۱۱:‏​۲-‏۲۷)‏ اگر قاضیهای سخت‌گیر انسانی در مورد این موضوع قضاوت می‌کردند،‏ هر دوی آنها به احتمال زیاد زندگیشان را از دست می‌دادند.‏ اما یَهُوَه معقولیت (‏اِپی‌اِکِس)‏ نشان داد،‏ همان طور که فرهنگ واین،‏ شرح‌دهندهٔ واژه‌های مربوط به کتاب مقدس آن را چنین توضیح می‌دهد،‏ «آن ملاحظه و توجهی را توصیف می‌کند که به حقایق مربوط به موضوع،‏ از روی مروت و معقولانه نگاه می‌کند.‏» حقایقی که موجب تصمیم رحمت‌آمیز یَهُوَه شد،‏ احتمالاً توبهٔ خالص مجرمان و رحمتی را که داوود پیشتر در حق دیگران نشان داده بود،‏ شامل می‌شد.‏ (‏۱سموئیل ۲۴:‏​۴-‏۶؛‏ ۲۵:‏​۳۲-‏۳۵؛‏ ۲۶:‏​۷-‏۱۱؛‏ متی ۵:‏۷؛‏ یعقوب ۲:‏۱۳)‏ ولی بر طبق توصیف یَهُوَه در مورد خویش در خروج ۳۴:‏​۴-‏۷ این معقول بود که یَهُوَه داوود را تأدیب می‌کرد.‏ او ناتان نبی را با پیامی تند نزد داوود فرستاد تا به او این حقیقت را نشان دهد که کلام یَهُوَه را خوار نموده است.‏ داوود توبه کرد و از اینرو به علت گناهش نمرد.‏ —‏ ۲سموئیل ۱۲:‏​۱-‏۱۴.‏