^۲ اکثر مردم قبول ندارند که آزار و اذیت می‌تواند باعث شادی آنان شود.‏ اما این دقیقاً چیزی است که در کلام خدا آمده است.‏ برای مثال،‏ یعقوب گفت که هنگام رویارویی با سختی‌ها،‏ نباید خود را ضعیف و ناتوان بدانیم،‏ بلکه باید شاد باشیم.‏ (‏یعقو ۱:‏۲،‏ ۱۲)‏ عیسی نیز گفت که حتی وقتی مورد آزار و اذیت قرار می‌گیریم،‏ باید شادی خود را حفظ کنیم.‏ (‏مَتّی ۵:‏۱۱ خوانده شود.‏)‏ ما چگونه می‌توانیم در سختی‌ها شاد باشیم؟‏ در این زمینه می‌توانیم از نکاتی که در نامهٔ یعقوب به مسیحیان قرن اول آمده است،‏ درس‌های خوبی بیاموزیم.‏ ابتدا خواهیم دید که آن مسیحیان با چه مشکلاتی روبرو بودند.‏

مشکلات مسیحیان قرن اول

۳.‏ اندکی پس از این که یعقوب،‏ شاگرد عیسی شد،‏ چه وقایعی رخ داد؟‏

^۳ اندکی پس از این که یعقوب،‏ برادر ناتنی عیسی شاگرد او شد،‏ مخالفان شروع به آزار و اذیت مسیحیان اورشلیم کردند.‏ (‏اعما ۱:‏۱۴؛‏ ۵:‏۱۷،‏ ۱۸)‏ وقتی استیفان به قتل رسید،‏ بسیاری از مسیحیان اورشلیم «در سراسر یهودیه و سامره پراکنده شدند،‏» و حتی تا قبرس و اَنطاکیه نیز رفتند.‏ (‏اعما ۷:‏۵۸–‏۸:‏۱؛‏ ۱۱:‏۱۹)‏ آن مسیحیان با سختی‌های زیادی روبرو بودند.‏ با این حال،‏ غیورانه خبر خوش را موعظه کردند و جماعات زیادی در سراسر امپراتوری روم تأسیس شد.‏ (‏۱پطر ۱:‏۱)‏ اما هنوز مشکلات بیشتری در انتظار مسیحیان قرن اول بود.‏

۴.‏ مسیحیان قرن اول با چه سختی‌های دیگری روبرو بودند؟‏

^۴ مسیحیان قرن اول با سختی‌های بسیاری روبرو بودند.‏ برای مثال،‏ حدود سال ۵۰ میلادی،‏ کِلودیوسِ قیصر به همهٔ یهودیان دستور داد که روم را ترک کنند.‏ بنابراین یهودیانی که مسیحی شده بودند نیز مجبور به ترک خانه‌هایشان شدند و به جایی دیگر نقل‌مکان کردند.‏ (‏اعما ۱۸:‏۱-‏۳)‏ حدود سال ۶۱ میلادی،‏ پولُس رسول در نامه‌اش اشاره کرد که مسیحیان در برابر عموم مورد اهانت قرار می‌گرفتند،‏ زندانی می‌شدند و اموالشان غارت می‌شد.‏ (‏عبر ۱۰:‏۳۲-‏۳۴)‏ به علاوه،‏ برخی مسیحیان باید با فقر و بیماری نیز دست و پنجه نرم می‌کردند.‏—‏روم ۱۵:‏۲۶؛‏ فیلیپ ۲:‏۲۵-‏۲۷.‏

۶.‏ مطابق لوقا ۶:‏۲۲،‏ ۲۳،‏ چرا یک شخص مسیحی هنگام رویارویی با سختی‌ها می‌تواند شادی‌اش را حفظ کند؟‏

^۶ مردم معتقدند که سلامتی،‏ ثروت و روابط خوب خانوادگی،‏ برای شاد بودن کافی است.‏ اما یعقوب به شادی دیگری اشاره کرد که یکی از جنبه‌های ثمرهٔ روح‌القدس است؛‏ شادی‌ای که به شرایطمان وابسته نیست.‏ (‏غلا ۵:‏۲۲)‏ یک شخص مسیحی وقتی از عیسی سرمشق می‌گیرد و می‌داند که یَهُوَه از او خشنود است،‏ از صمیم دل احساس شادی می‌کند.‏ (‏لوقا ۶:‏۲۲،‏ ۲۳ خوانده شود؛‏ کول ۱:‏۱۰،‏ ۱۱)‏ شادی مسیحیان را می‌توان به شعلهٔ یک چراغ تشبیه کرد.‏ آن شعله توسط بدنهٔ چراغ از باد و باران محفوظ می‌ماند.‏ به طور مشابه،‏ شادی‌ای که مسیحیان در دل دارند نیز صرف‌نظر از شرایطی که در آن هستند می‌تواند همواره شعله‌ور بماند.‏ فقر و بیماری نمی‌تواند چنین شادی‌ای را از مسیحیان بگیرد.‏ حتی اهانت‌های مردم و مخالفت خانواده نیز نمی‌تواند شعلهٔ آن را خاموش کند.‏ شادی مسیحیان،‏ هنگام رویارویی با مخالفت‌ها نه تنها از بین نمی‌رود،‏ بلکه شعله‌ورتر می‌گردد.‏ در واقع،‏ سختی‌هایی که به خاطر ایمانمان با آن‌ها روبرو می‌شویم ثابت می‌کند که شاگردان واقعی مسیح هستیم.‏ (‏مت ۱۰:‏۲۲؛‏ ۲۴:‏۹؛‏ یو ۱۵:‏۲۰)‏ به همین دلیل،‏ یعقوب گفت:‏ «برادران من،‏ رویارویی با سختی‌های گوناگون را کمال شادی بشمارید.‏»—‏یعقو ۱:‏۲.‏