مأخذ جزوهٔ کار و آموزش

۴-‏۱۰ مارس

گنج‌هایی در کلام خدا | مزامیر ۱۶-‏۱۷

«ای یَهُوَه،‏ هر چیز نیکویی که دارم از توست»

ب۱۸/‏۱۲ ص ۲۶¶۱۱

جوانان،‏ شما می‌توانید زندگی‌ای شاد و هدفمند داشته باشید

دوستانی خوب از طرف یَهُوَه

^۱۱ مزمور ۱۶:‏۳ خوانده شود.‏ داوود می‌دانست که چگونه دوستان خوبی پیدا کند.‏ او از معاشرت با آنانی که یَهُوَه را دوست داشتند،‏ شادی زیادی نصیبش می‌شد.‏ او چنین دوستانی را ‹مقدّسین› خواند،‏ زیرا همواره مطابق معیارهای پاک یَهُوَه زندگی می‌کردند.‏ مزمورنویس دیگری که معیار مشابهی برای انتخاب دوست داشت گفت:‏ «همهٔ ترسندگانت را رفیقم،‏ آنان را که احکام تو را نگاه می‌دارند.‏» (‏مز ۱۱۹:‏۶۳)‏ در مقالهٔ قبل دیدیم که می‌توانید دوستان زیادی پیدا کنید که یَهُوَه را دوست دارند و از او اطاعت می‌کنند.‏ البته همهٔ دوستانی که می‌یابید نباید لزوماً هم‌سن‌وسال شما باشند.‏

ب۱۴ ۱۵/‏۲ ص ۲۹ ¶۴

‹جمال یَهُوَه را مشاهده کنید›

داود چنین سرود:‏ «خداوندا،‏ تویی نصیب مقرر و پیالهٔ من؛‏ تو سهم مرا نگاه می‌داری.‏ حدود من به جاهای دلپذیر افتاده است؛‏ میراثی دل‌انگیز به من رسیده.‏» (‏مز ۱۶:‏۵،‏ ۶،‏ ترجمهٔ هزارهٔ نو)‏ داود از بابت «نصیب» خود یعنی داشتن رابطه‌ای صمیمی با یَهُوَه و افتخار خدمت به او بسیار شکرگزار بود.‏ ما نیز مانند داود ممکن است از مصیبت‌ها رنج ببریم.‏ با این حال،‏ برکات روحانی فراوانی نصیبمان شده است!‏ پس بیایید در پرستش حقیقی شادی کنیم و در معبد روحانی یَهُوَه همواره «تفکّر» نماییم.‏

ب۰۸ ۱/‏۲ ص ۹ ¶۲-‏۳

یَهُوَه را همیشه پیش روی خود بدارید

^۲ از خواندن تجارب زندگی افرادی نظیر ابراهیم،‏ سارَه،‏ موسی،‏ روت،‏ داود،‏ اِسْتَر،‏ پولُس رسول و امثال آن‌ها درس‌ها می‌آموزیم.‏ علاوه بر این‌ها به شرح حال کسانی برمی‌خوریم که هر چند از شهرت و آوازهٔ افراد مذکور برخوردار نیستند،‏ اما بسیار باعث تشویق ما می‌شوند.‏ تعمّق در این گزارش‌های کتاب مقدّس در رفتارمان تأثیر می‌گذارد طوری که ما نیز مثل مزمورنویس با اطمینان می‌گوییم:‏ ‹یَهُوَه را همیشه پیش روی خود می‌دارم.‏ چونکه به دست راست من است،‏ جنبش نخواهم خورد.‏› (‏مزمور ۱۶:‏۸)‏ این سخنان دقیقاً چه مفهومی دارد؟‏

^۳ در قدیم هنگام جنگ سرباز معمولاً شمشیر را به دست راست می‌گرفت و سپر را به دست چپ.‏ حین نبرد فقط طرف چپ بدنش را می‌توانست با سپر محافظت کند و طرف راست بدنش بدون دفاع می‌ماند.‏ اما اگر یکی از همرزمانش در طرف راست او در کنارش می‌جنگید می‌توانست با سپرش از قسمتی که در معرض حملهٔ دشمن بود دفاع کند.‏ ما نیز اگر در کنار یَهُوَه بمانیم او می‌تواند از ما دفاع کند.‏ حال ببینیم چگونه می‌توانیم با خواندن شرح حال بعضی از این شخصیت‌های کتاب مقدّس در ایمان قوی شویم و ‹یَهُوَه را همیشه پیش روی خود بداریم.‏›

گوهرهای روحانی

⁦it⁩-‏۲-‏⁦E⁩ ص ۷۱۴

مردمک چشم

چشم حساس‌ترین عضو بدن انسان است.‏ برای همین حتی اگر یک ذرّه گرد و خاک یا موی کوچک وارد چشممان شود،‏ ما سریع متوجه آن می‌شویم.‏ پنجره‌ای که مردمک چشم را می‌پوشاند،‏ قرنیه است و باید خیلی خوب از آن محافظت شود.‏ چون اگر این قسمت از چشم صدمه ببیند می‌تواند باعث کاهش بینایی یا حتی نابینایی شود.‏ برای همین در کتاب مقدّس عبارت «مردمک چشم» به چیزی یا کسی پرارزش اشاره دارد که باید از آن خیلی خوب محافظت شود.‏ برای مثال،‏ کتاب مقدّس می‌گوید که ما باید به همان اندازه که برای چشمانمان ارزش قائلیم و از آن محافظت می‌کنیم،‏ برای آموزش‌های یَهُوَه ارزش قائل باشیم.‏ (‏ام‍ ۷:‏۲)‏ همین طور می‌گوید که یَهُوَه «مثل مردمک چشمش محافظ» قوم اسرائیل بود.‏ (‏تث‍ ۳۲:‏۱۰)‏ داوود در دعا از یَهُوَه خواست که ‹مثل مردمک چشمش› از او محافظت کند.‏ (‏مز ۱۷:‏۸)‏ داوود می‌خواست وقتی دشمنانش به او حمله می‌کنند،‏ یَهُوَه سریع برای محافظت از او به کمکش بیاید.‏—‏با زَکَریا ۲:‏۸ مقایسه شود.‏

۱۱-‏۱۷ مارس

گنج‌هایی در کلام خدا | مزمور ۱۸

یهُوَه است که مرا نجات می‌دهد

ب۰۹ ۱/‏۱۰ ص ۱۴ ¶۴-‏۵

یَهُوَه است که مرا نجات می‌دهد

کتاب مقدّس همچنین یَهُوَه را به اجسامی بی‌جان تشبیه ساخته است.‏ در آنجا آمده است که یَهُوَه خدا «صخرهٔ اسرائیل،‏» «قلعه» و «برج حصین» است.‏ (‏۲سموئیل ۲۳:‏۳؛‏ مزمور ۱۸:‏۲؛‏ امثال ۱۸:‏۱۰)‏ از چه لحاظ این اجسام با خصوصیات یَهُوَه مشابهت دارد؟‏ همان گونه که صخره‌ای عظیم استوار و پابرجاست یَهُوَه خدا نیز پناهگاهی امن و مستحکم است.‏

^۵ کتاب مزمور پُر از صنایع بدیع است که جنبه‌های مختلف خصوصیات یَهُوَه را نشان می‌دهد.‏ برای مثال،‏ از آنجایی که یَهُوَه سرچشمهٔ نور،‏ زندگی،‏ انرژی و امنیت است مزمور ۸۴:‏۱۱ او را به «آفتاب و سپر» تشبیه می‌کند.‏ در حالی که در مزمور ۱۲۱:‏۵ آمده است که یَهُوَه به «دست راستت سایهٔ تو است،‏» زیرا که سایه،‏ شخص را از گرمای سوزان خورشید حفاظت می‌کند.‏ یَهُوَه نیز به همان شکل خادمانش را از گرمای سوزان مصیبت محافظت می‌نماید.‏ او با «دست» یا «بال‌های» خود سایه‌ای برای حفاظت آنان فراهم می‌سازد.‏—‏اِشَعْیا ۵۱:‏۱۶؛‏ مزمور ۱۷:‏۸؛‏ ۳۶:‏۷.‏

⁦it⁩-‏۲-‏⁦E⁩ ص ۱۱۶۱ ¶۷

صدا

خدا صدای خادمانش را می‌شنود.‏ کسی که خدا را با هدایت روح‌القدس و طبق حقیقت می‌پرستد،‏ می‌تواند مطمئن باشند که خدا دعاهایش را به هر زبانی می‌شنود.‏ حتی اگر دعاهای چنین کسی بی‌صدا و در دلش باشد،‏ خدا دعایش را ‹می‌شنود› و به گفته‌هایش توجه می‌کند،‏ چون از دل همه باخبر است.‏ (‏مز ۶۶:‏۱۹؛‏ ۸۶:‏۶؛‏ ۱۱۶:‏۱؛‏ ۱سم‍ ۱:‏۱۳؛‏ نح‍ ۲:‏۴)‏ وقتی ما در سختی‌ها به خدا دعا و التماس می‌کنیم او دعایمان را می‌شنود.‏ خدا در عین حال از فکر و انگیزهٔ کسانی که با او مخالفت می‌کنند و بر ضدّ خادمانش نقشهٔ شریرانه می‌کشند،‏ باخبر است.‏—‏پی‍ ۲۱:‏۱۷؛‏ مز ۵۵:‏۱۸،‏ ۱۹؛‏ ۶۹:‏۳۳؛‏ ۹۴:‏۹-‏۱۱؛‏ ار ۲۳:‏۲۵.‏

ب۲۲/‏۰۴ ص ۳ ¶۱

کنار آمدن با نگرانی

۲.‏ فکر کنید.‏ به گذشته فکر کنید،‏ به سختی‌هایی که فقط با کمک یَهُوَه توانستید آن‌ها را تحمّل کنید.‏ فکر کردن به این که چگونه یَهُوَه به ما و به خادمانش در گذشته کمک کرده،‏ به ما قدرت می‌بخشد و اعتمادمان را به او بیشتر می‌کند.‏ (‏مز ۱۸:‏۱۷-‏۱۹)‏ پیر جماعتی به نام جاشوآ می‌گوید:‏ «من از مواردی که یَهُوَه دعاهایم را پاسخ داده فهرستی تهیه کرده‌ام.‏ این کار کمکم کرد،‏ مواردی را فراموش نکنم که مشخصاً برای چیزی به یَهُوَه دعا کرده‌ام و او نیازم را برطرف کرده.‏» بله،‏ با تأمّل به آنچه یَهُوَه تا به حال برایمان انجام داده،‏ قدرت می‌گیریم تا با نگرانی‌ها مقابله کنیم.‏

گوهرهای روحانی

⁦it⁩-‏۱-‏⁦E⁩ ص ۴۳۲ ¶۲

کرّوبی

این کرّوبیان،‏ مثل مجسمه‌ها و تصاویری که قوم‌های آن زمان می‌پرستیدند،‏ عجیب و غریب و وحشتناک ساخته نشده بودند.‏ مطابق با یک مدرک معتبر از رسوم یهودی،‏ این کروبیان به شکل انسان ساخته شده بودند.‏ (‏کتاب مقدّس در این مورد چیزی نمی‌گوید.‏)‏ این کروبیان جزو قشنگ‌ترین آثار هنری بودند که فرشتگان را زیبا و باشکوه نشان می‌دادند و «دقیقاً مطابق طرحی» که یَهُوَه خودش به موسی داد،‏ ساخته شده بودند.‏ (‏خرو ۲۵:‏۹)‏ پولس رسول هم می‌گوید:‏ «کرّوبیان پرجلال بر درپوش صندوق سایه افکنده بودند.‏» (‏عبر ۹:‏۵)‏ در زمان باستان دو کرّوبی که روی دو سر سرپوش صندوق شهادت نصب شده بودند،‏ با حضور یَهُوَه در ارتباط بودند.‏ یَهُوَه به موسی گفت:‏ ‹من در آنجا جلوی تو حاضر می‌شوم و از بالای آن سرپوش با تو صحبت می‌کنم،‏ از بین دو کَرّوبی که روی صندوق شهادت هستند.‏› (‏خر ۲۵:‏۲۲؛‏ اعد ۷:‏۸۹)‏ برای همین در کتاب مقدّس بارها آمده است که یَهُوَه ‹بالای کَرّوبیان [یا بین آن‌ها] نشسته است.‏› (‏۱سم‍ ۴:‏۴؛‏ ۲سم‍ ۶:‏۲؛‏ ۲پا ۱۹:‏۱۵؛‏ ۱تو ۱۳:‏۶؛‏ مز ۸۰:‏۱؛‏ ۹۹:‏۱؛‏ اش‍ ۳۷:‏۱۶)‏ در کتاب مقدّس کَرّوبیان «مظهر ارابهٔ خدا» هستند که او آن را می‌راند (‏۱تو ۲۸:‏۱۸)‏،‏ و بال‌های کَرّوبی نماد سرعت پرواز و محافظت یَهُوَه بود.‏ برای همین داوود در روزی که یَهُوَه او را از دست دشمنانش نجات داد در مورد سرعت عمل و محافظت یَهُوَه گفت که او «سوار بر یک کرّوبی،‏ پروازکنان» به نجاتش آمد.‏—‏۲سم‍ ۲۲:‏۱۱؛‏ مز ۱۸:‏۱۰.‏

۱۸-‏۲۴ مارس

گنج‌هایی در کلام خدا | مزامیر ۱۹-‏۲۱

«آسمان‌ها از شکوه و جلال خدا حکایت می‌کنند»

ب۰۴ ۱/‏۱ ص ۱۵ ¶۱-‏۲

همگی جلال یَهُوَه را اعلام کنیم

داود فرزند یَسّا در جوانی شبان گلّهٔ پدر خود بود.‏ می‌توان او را تصور کرد که شبانگاهان در دشت‌های آرام حوالی بیت‌لَحَم وقتی از گلّه مراقبت می‌کرد،‏ آسمان پرستاره را برانداز می‌کرد و در بحر عظمت این صنعت دست یَهُوَه فرو می‌رفت!‏ بی‌شک در چنین مواقعی بود که عبارات و کلمات زیبایی را که در سروده‌هایش به کار برده است به او الهام می‌شدند.‏ وی در یکی از مزامیر خود نوشته است:‏ «آسمان جلال خدا را بیان می‌کند و فلک از عمل دست‌هایش خبر می‌دهد.‏ قانون آن‌ها در تمام جهان بیرون رفت و بیان آن‌ها تا اقصای ربع مسکون.‏»—‏مزمور ۱۹:‏۱،‏ ۴.‏

^۲ آسمان،‏ شب و روز خاموش و بی‌صدا جلال خدا را بیان می‌کند.‏ وقتی در عمق عظمت خلقت فرو می‌رویم و در بیان بی‌صدای صنعت دست یَهُوَه تأمّل می‌کنیم حقیقتاً چقدر خود را کوچک حس می‌کنیم!‏ ولی آنچه مسلّم است این بیان بی‌کلام برای مردم روی زمین کافی نبوده است.‏ یَهُوَه از کسانی که به او ایمان آورده‌اند خواسته است تا با زبان خود جلال او را در میان مردمان اعلام نمایند.‏ مزمورنویسی در این خصوص می‌گوید:‏ «عظمت و توانایی خداوند را ستایش کنید.‏ نام پرشکوه خداوند را ستایش کنید.‏» (‏ مزمور ۹۶:‏۷،‏ ۸،‏ تفس‍.‏)‏ کسانی که به یَهُوَه نزدیک هستند با شور و شوق به این فرمان الٰهی عمل کرده،‏ جلال یَهُوَه را اعلام می‌کنند.‏ حال ببینیم برای اعلام جلال یَهُوَه چه باید کرد؟‏

ب۰۴ ۱/‏۶ ص ۲۰ ¶۸-‏۱۰

آفرینش جلال خدا را اعلان می‌کند!‏

^۸ داود موضوع شگفت‌انگیز دیگری از آفرینش یَهُوَه را بیان کرد:‏ «خیمه‌ای برای آفتاب در آن‌ها [یعنی آسمان‌ها] قرار داد؛‏ و او مثل داماد از حجلهٔ خود بیرون می‌آید و مثل پهلوان از دویدن در میدان شادی می‌کند.‏ خروجش از کرانهٔ آسمان است و مدارش تا به کرانهٔ دیگر؛‏ و هیچ چیز از حرارتش مستور نیست.‏»—‏مزمور ۱۹:‏۵-‏۶.‏

^۹ خورشید در مقایسه با ستارگان دیگر در حد متوسط است.‏ با این حال،‏ نزدیکی خورشید به ما سبب شده است که این ستاره،‏ بسیار بزرگ مشاهده شود و حتی سیّاراتی که در مدارش در حرکتند در مقایسه با آن کوچک جلوه کنند.‏ مرجعی جرم خورشید را ۲ میلیارد میلیارد میلیارد تن تخمین زده است،‏ یعنی ۹/‏۹۹ درصد جرم کل منظومهٔ شمسی!‏ نیروی جاذبه سبب شده است تا سیّارهٔ ما در فاصلهٔ ۱۵۰ میلیون کیلومتری از خورشید در مدار خود به دور آن بچرخد.‏ فقط یک میلیاردم از انرژی خورشید به زمین می‌رسد و همین برای ادامهٔ حیات کافی است.‏

^۱۰ مزمورنویس به طور سمبولیک خورشید را مانند «پهلوانی» تجسّم می‌کند که در طی روز از یک سوی زمین به سوی دیگر آن می‌دود و در شب به ‹خیمهٔ› خود وارد می‌شود.‏ از دیدگاه زمین هنگامی که این ستارهٔ پرعظمت شبانگاه فرود می‌آید به نظر می‌رسد که برای استراحت به ‹خیمه‌اش› داخل شده است.‏ و مانند این است که صبحگاهان «مثل داماد از حجلهٔ خود بیرون می‌آید.‏» زمانی که داود شبان بود طعم سرمای شدید شب را چشیده بود.‏ (‏پیدایش ۳۱:‏۴۰)‏ داود در مزمورش یادآور می‌شود که خورشید چگونه صبحگاهان با طلوع خود او و زمین را گرم می‌کرد.‏ واضح است که خورشید به علّت سفر خود از شرق به غرب خسته نمی‌گردد بلکه همچون «پهلوان» آمادهٔ سفر است.‏

بیدا۹۵-‏‎⁦E⁩‏ ۸/‏۱۱ ص ۷ ¶۳

هنرمند فراموش‌شده

هر جایی را که نگاه می‌کنیم آفرینش زیبای یَهُوَه را می‌ببینیم.‏ اگر با قدردانی به آفرینشش توجه کنیم می‌توانیم چیزهای زیادی در مورد یَهُوَه یاد بگیریم.‏ یک بار عیسی در جلیل از شاگردانش خواست که با دقت به گل‌های خودرو نگاه کنند.‏ او گفت:‏ «به گل‌های سوسن که در دشت هستند نگاه کنید و ببینید که چطور رشد می‌کنند.‏ آن‌ها نه زحمت می‌کشند و نه می‌ریسند.‏ با این حال به شما می‌گویم که حتی سلیمان هم با تمام شکوه و جلالش هیچ وقت لباسی به زیبایی این گل‌ها نپوشید!‏» (‏مَتّی ۶:‏۲۸،‏ ۲۹)‏ پس اگر یَهُوَه به گلی خودرو به این زیبایی لباس پوشانده،‏ می‌توانیم مطمئن باشیم که به نیازهای ما هم رسیدگی می‌کند.‏

گوهرهای روحانی

⁦it⁩-‏۱-‏⁦E⁩ ص ۱۰۷۳

زبان عبری

ساختار موازی،‏ یکی از روش‌هایی است که در نگارش شعر از آن استفاده می‌شود.‏ این شیوهٔ نگارش،‏ ترکیبی از دو مصرع در یک آیه است،‏ بدون این که مصرع اول مشابه مصرع دوم باشد یا در تضاد با آن باشد.‏ مصرع دوم فکر جدیدی را به مصرع اول اضافه می‌کند.‏ مزمور ۱۹:‏۷-‏۹ نمونه‌ای از این شیوهٔ نگارش شعر است:‏

قوانین یَهُوَه کامل است

و به انسان نیروی تازه می‌دهد.‏

یادآوری‌های یَهُوَه قابل اعتماد است

و شخص بی‌تجربه را خردمند می‌کند.‏

احکام یَهُوَه عادلانه است

و دل را شاد می‌کند؛‏

فرمان‌های یَهُوَه پاک است

و چشم را روشن می‌کند.‏

احترام عمیق به یَهُوَه

مفید و ابدی است.‏

داوری‌های یَهُوَه

برحق و کاملاً عادلانه است.‏

توجه کردید که مصرع دوم هر کدام از آیه‌های بالا یک فکر را کامل کرد.‏ یک آیهٔ کامل ترکیبی از دو مصرع یا دو قسمت بود.‏ به این دو نمونه فکر کنید:‏ خواننده می‌تواند یاد بگیرد که چطور «قوانین یَهُوَه کامل است» وقتی قسمت دوم آیه را می‌خواند یعنی «به انسان نیروی تازه می‌دهد.‏» یا خواننده می‌تواند یاد بگیرد که چطور «یادآوری‌های یَهُوَه قابل اعتماد است» وقتی قسمت دوم آیه را می‌خواند یعنی «شخص بی‌تجربه را خردمند می‌کند.‏»

۲۵-‏۳۱ مارس

گنج‌هایی در کلام خدا | مزمور ۲۲

کتاب مقدّس جزئیاتی را در مورد مرگ عیسی پیشگویی کرده

ب۱۱ ۱۵/‏۸ ص ۱۵ ¶۱۶

آن‌ها مسیح را یافتند!‏

^۱۶ به نظر می‌رسد که خدا مسیح را ترک کرده است.‏ (‏مزمور ۲۲:‏۱ خوانده شود.‏)‏ مطابق با نبوّت «در ساعت نهم [حدود سه بعدازظهر]،‏ عیسی با صدای بلند فریاد برآورد:‏ ‹ایلویی،‏ ایلویی،‏ لَمّا سَبَقْتَنی؟‏› یعنی ‹خدای من،‏ خدای من،‏ چرا مرا واگذاشتی؟‏›» (‏مرق ۱۵:‏۳۴)‏ عیسی ایمان خود را به پدر آسمانی‌اش از دست نداده بود.‏ او به خوبی می‌دانست که خدا او را هنگام مرگ از دست دشمنانش محافظت نخواهد کرد.‏ این فرصتی بود تا وفاداری خود را به خدا ثابت کند.‏ عیسی در واقع با گفتن «خدای من،‏ خدای من،‏ چرا مرا واگذاشتی؟‏» نبوّت مزمور ۲۲:‏۱ را به تحقق رساند.‏

ب۱۱ ۱۵/‏۸ ص ۱۵ ¶۱۳

آن‌ها مسیح را یافتند!‏

^۱۳ داود نبوّت کرد که به مسیح دشنام می‌گویند.‏ (‏مزمور ۲۲:‏۷،‏ ۸ خوانده شود.‏)‏ وقتی عیسی بر چوب اعدام بود مورد دشنام قرار گرفت.‏ در انجیل مَتّی آمده است:‏ «رهگذران سرهای خود را تکان داده،‏ ناسزاگویان می‌گفتند:‏ ‹ای تو که می‌خواستی معبد را ویران کنی و سه روزه آن را باز بسازی،‏ خود را نجات ده!‏ اگر پسر خدایی از صلیب فرود بیا!‏›» سران کاهنان،‏ کاتبان و مشایخ نیز به تمسخر می‌گفتند:‏ «دیگران را نجات داد،‏ امّا خود را نمی‌تواند نجات دهد!‏ اگر پادشاه اسرائیل است،‏ اکنون از صلیب پایین بیاید تا به او ایمان آوریم.‏ او به خدا توکل دارد؛‏ پس اگر خدا دوستش می‌دارد،‏ اکنون او را نجات دهد،‏ زیرا ادعا می‌کرد پسر خداست!‏» (‏مت ۲۷:‏۳۹-‏۴۳)‏ با این حال،‏ عیسی همهٔ آن دشنام‌ها را با متانت تحمّل کرد.‏ حقیقتاً چه الگوی والایی!‏

ب۱۱ ۱۵/‏۸ ص ۱۵ ¶۱۴

آن‌ها مسیح را یافتند!‏

^۱۴ بر سر لباس مسیح قرعه انداخته می‌شود.‏ مزمورنویس نوشت:‏ «رخت مرا در میان خود تقسیم کردند.‏ و بر لباس من قرعه انداختند.‏» (‏مز ۲۲:‏۱۸)‏ دقیقاً همین اتفاق برای عیسی رخ داد زیرا «هنگامی که [سربازان رومی] او را بر صلیب کشیدند،‏ برای تقسیم جامه‌هایش،‏ میان خود قرعه انداختند.‏»—‏مت ۲۷:‏۳۵؛‏ یوحنا ۱۹:‏۲۳،‏ ۲۴ خوانده شود.‏

گوهرهای روحانی

ب۰۶ ۱/‏۱۱ ص ۲۹ ¶۷

جلسات مسیحی را مقدّس بشماریم

^۷ ما به طرق مختلف می‌توانیم حرمت گردهمایی‌های مسیحی را نگه داریم.‏ یکی از این طرق حضور به موقع در جلسات است؛‏ یعنی پیش از آغاز سرود.‏ این سرودها اغلب به شکل نیایش و دعاست و حفظ حرمت آن ضروری می‌باشد.‏ پولُس رسول با نقل مزمورِ ۲۲ که کلامی نبوی در مورد عیساست گفت:‏ «نام تو را به برادرانم اعلام خواهم کرد؛‏ در میان جماعت تو را حمد خواهم خواند.‏» (‏عبرانیان ۲:‏۱۲،‏ انجیل شریف)‏ لذا،‏ می‌باید مصمم باشیم که پیش از آن که مجری آغازِ برنامه سرود را اعلام کند روی صندلی خود نشسته باشیم و هنگام خواندن سرود به مفهوم آنچه می‌خوانیم توجه کنیم.‏ چقدر شایسته است که ما نیز مانند مزمورنویس بگوییم:‏ «خداوند را به تمامی دل حمد خواهم گفت،‏ در مجلس راستان و در جماعت.‏» (‏مزمور ۱۱۱:‏۱)‏ آری،‏ خواندن سرودها انگیزهٔ خوبی است تا به موقع در جلسه حاضر شویم و تا پایان جلسه بمانیم.‏

ب۰۳-‏‎⁦E⁩‏ ۱/‏۹ ص ۲۰ ¶۱

‹در میان جماعت پرستندگانت،‏ تو را ستایش می‌کنیم›

امروزه ما هم مثل زمان باستان این فرصت را داریم تا ایمانمان را ‹در میان جماعت پرستندگان› یَهُوَه ابراز کنیم.‏ یک راه،‏ جواب دادن در جلسات است که می‌تواند فایدهٔ زیادی برای خواهران و برادرانمان داشته باشد.‏ برای مثال،‏ ما می‌توانیم در جواب‌هایمان به آن‌ها نشان دهیم که می‌توانند با به‌کارگیری اصول کتاب مقدّس مشکلاتشان را حل کنند یا دچار مشکلات نشوند.‏ همین طور وقتی روی آیه‌های ارجاعی تحقیق می‌کنیم و بر اساس آن در جلسه جوابی می‌دهیم،‏ هم‌ایمانانمان را تشویق می‌کنیم تا مطالعهٔ شخصی عمیق‌تری داشته باشند.‏

۱-‏۷ آوریل

گنج‌هایی در کلام خدا | مزامیر ۲۳-‏۲۵

«یَهُوَه شبان من است»

ب۱۱-‏‎⁦E⁩‏ ۱/‏۵ ص ۳۱ ¶۳

«یَهُوَه شبان من است»

یَهُوَه خادمانش را هدایت می‌کند.‏ گوسفندان بدون کمک شبانشان راهشان را گم می‌کنند.‏ به طور مشابه ما هم برای این که مسیر درست را دنبال کنیم نیاز به کمک داریم.‏ (‏اِرْمیا ۱۰:‏۲۳)‏ داوود گفت که یَهُوَه قومش را به ‹چراگاه‌های سرسبز و برای استراحت به جاهای پر آب هدایت می‌کند.‏› همین طور آن‌ها را ‹به راه‌های درست هدایت می‌کند.‏› (‏مزمور ۲۳:‏۲،‏ ۳)‏ این تشبیه قشنگ کمکمان می‌کند که همیشه به یَهُوَه اعتماد کنیم.‏ اگر ما راهنمایی‌های کتاب مقدّس را دنبال کنیم می‌توانیم از خیلی خطرها دوری کنیم و زندگی شاد و رضایت‌بخشی داشته باشیم.‏

ب۱۱-‏‎⁦E⁩‏ ۱/‏۵ ص ۳۱ ¶۴

«یَهُوَه شبان من است»

یَهُوَه از خادمانش محافظت می‌کند.‏ گوسفندان بدون محافظت شبانشان ضعیف هستند و هر چیزی می‌تواند باعث ترسشان شود.‏ یَهُوَه در کلامش به خادمانش می‌گوید که ترس به دل راه ندهند،‏ ‹حتی اگر در درّهٔ سایه‌های سیاه قدم بردارند›؛‏ یعنی در تاریک‌ترین لحظه‌های زندگی‌شان.‏ (‏مزمور ۲۳:‏۴)‏ چون چشمان یَهُوَه بر خادمانش است و همیشه آمادهٔ کمک به آن‌هاست.‏ او به خادمانش قدرت تحمّل و حکمت لازم را می‌دهد تا بتوانند با سختی‌ها مقابله کنند.‏—‏فیلیپیان ۴:‏۱۳؛‏ یعقوب ۱:‏۲-‏۵.‏

ب۱۱-‏‎⁦E⁩‏ ۱/‏۵ ص ۳۱ ¶۵

«یَهُوَه شبان من است»

یَهُوَه به نیاز روحانی خادمانش رسیدگی می‌کند.‏ گوسفندان برای غذا به شبانشان وابسته‌اند.‏ ما هم نیاز روحانی داریم و تنها یَهُوَه می‌تواند به آن رسیدگی کند.‏ (‏مَتّی ۵:‏۳)‏ یَهُوَه،‏ خدای سخاوتمندی است و برای خادمانش ‹سفره‌ای رنگین پهن می‌کند.‏› (‏مزمور ۲۳:‏۵)‏ او از طریق کتاب مقدّس و نشریات سازمانش به ما کمک کرده تا خواستش برای انسان‌ها و مفهوم زندگی را درک کنیم.‏

گوهرهای روحانی

ب۱۱ ۱۵/‏۲ ص ۲۴ ¶۱-‏۳

با تمام دل درستکاری را دوست بداریم

یهُوَه خدا خادمینش را از طریق کلام و روح‌القدس «به راه‌های عدالت» هدایت می‌نماید.‏ (‏مز ۲۳:‏۳)‏ چون ناکامل هستیم تمایل داریم از راه راست منحرف شویم.‏ حال برای آن که در راه راست باقی بمانیم نیاز به تلاشی مستمر است.‏ چه چیزی در این راه به ما کمک می‌کند؟‏ باید همانند عیسی عدالت را دوست داشته باشیم.‏—‏مزامیر ۴۵:‏۷ خوانده شود.‏

^۲ «راه‌های عدالت» چیست؟‏ در اینجا ‹راه› به جاده‌ای مجازی اشاره دارد که شخص عادل در آن گام برمی‌دارد.‏ این ‹راه‌ها› بر اساس معیارهای عدالت یَهُوَه می‌باشند.‏ در زبان عبرانی و یونانی واژهٔ «عدالت» اشاره به «راستی» یا درستکاری دارد که به مفهوم چسبیدن به اصول اخلاقی است.‏ از آنجایی که یَهُوَه «مسکن عدالت است» خادمانش در راه‌هایی گام برمی‌دارند که او تعیین کرده است.‏—‏ار ۵۰:‏۷.‏

^۳ فقط زمانی رضامندی یَهُوَه را کسب می‌کنیم که با تمامی دل به معیارهای عدالت یا درست او عمل کنیم.‏ (‏تث ۳۲:‏۴)‏ در ابتدا باید از طریق مطالعهٔ کتاب مقدّس در مورد یَهُوَه شناخت کسب کنیم.‏ هر چه بیشتر او را بشناسیم بیشتر به او نزدیک می‌شویم و درستکاری را بیشتر دوست خواهیم داشت.‏ (‏یعقو ۴:‏۸)‏ همچنین در تصمیمات مهم زندگی حیاتی است که توصیه‌های کتاب مقدّس را به کار گیریم.‏

۸-‏۱۴ آوریل

گنج‌هایی در کلام خدا | مزامیر ۲۶-‏۲۸

داوود چطور توانست به یَهُوَه وفادار بماند؟‏

ب۰۴ ۱/‏۱۲ ص ۲۴ ¶۸-‏۹

با دلی کامل گام برداریم

^۸ داود چنین دعا کرد:‏ «ای خداوند مرا امتحان کن و مرا بیازما.‏ باطن و قلب مرا مصفّا [پاک] گردان.‏» (‏مزمور ۲۶:‏۲)‏ واژهٔ باطن در این آیه به افکار و احساسات عمیق شخص اشاره می‌کند.‏ قلب مجازی به شخص درونی،‏ یعنی به انگیزه‌ها،‏ احساسات و ذهن شخص اشاره دارد.‏ وقتی داود در دعا از یَهُوَه تقاضا کرد او را امتحان کند،‏ در واقع از او خواست تا احساسات و افکار درونی‌اش را بررسی کند.‏

^۹ داود به یَهُوَه التماس کرد تا باطن و قلبش را پاک سازد.‏ یَهُوَه چگونه افکار درونی ما را پاک می‌سازد؟‏ داود چنین سرود:‏ «خداوند را که مرا نصیحت نمود،‏ متبارک می‌خوانم.‏ شبانگاه نیز قلبم مرا تنبیه می‌کند.‏» (‏مزمور ۱۶:‏۷)‏ مفهوم این آیه چیست؟‏ منظور داود این بود که پند الٰهی به درون او راه یافته و در او جا گرفته و احساسات و افکار او را اصلاح کرده است.‏ در رابطه با ما نیز چنین خواهد بود،‏ به شرطی که پند کلام خدا،‏ نمایندگان و سازمانش را با قدردانی بپذیریم و اجازه دهیم درونمان جای گیرد.‏ اگر مرتباً در دعا از یَهُوَه بخواهیم که درونمان را پاک سازد،‏ ما نیز پایدار و وفادار در طریق خدا سلوک خواهیم کرد.‏

ب۰۴ ۱/‏۱۲ ص ۲۵ ¶۱۲-‏۱۳

با دلی کامل گام برداریم

^۱۲ داود با اشاره به نکتهٔ دیگری که در گام برداشتن با دلی کامل او را تقویت کرده بود،‏ گفت:‏ «با مردان باطل [نادرست] ننشسته‌ام و با منافقین [دورویان] داخل نخواهم شد.‏ از جماعت بدکاران نفرت می‌دارم و با طالحین [تبهکاران] نخواهم نشست.‏» (‏مزمور ۲۶:‏۴،‏ ۵)‏ داود به هیچ وجه حاضر نبود با شریران بنشیند.‏ او از معاشران بد نفرت داشت.‏

^۱۳ در رابطه با ما چطور؟‏ آیا از نشستن با مردم نادرست که از طریق برنامه‌های تلویزیونی،‏ ویدیو،‏ فیلم‌های سینمایی،‏ سایت‌های اینترنت و غیره سعی به معاشرت با ما دارند اجتناب می‌کنیم؟‏ آیا از دورویان پرهیز می‌کنیم؟‏ برخی در مدرسه یا سر کار با تظاهر و برای مقصودی موذیانه سعی به دوستی با ما دارند.‏ آیا حقیقتاً می‌خواهیم با کسانی که در طریق خدایی گام بر نمی‌دارند دوستی نزدیکی داشته باشیم؟‏ مرتدان در میان کسانی هستند که ادعای نیّت پاک دارند و مصممند ما را از خدمت به یَهُوَه بازدارند.‏ حال،‏ در رابطه با کسانی که در جماعت مسیحی دورویی را پیشه کرده‌اند چه می‌توان گفت؟‏ چنین اشخاصی نیز صورت حقیقی خود را پنهان کرده‌اند.‏ جیسون،‏ که در حال حاضر خادم کمکی می‌باشد چنین دوستانی در دوران نوجوانی داشت.‏ وی در مورد آن‌ها می‌گوید:‏ «روزی یکی از آن‌ها به من گفت:‏ ‹هر خلافی که بکنیم اهمیتی ندارد چون با آمدن دنیای جدید مرگ تنها اتفاقی است که برای ما می‌افتد.‏ بعد از مرگ هم متوجه نخواهیم شد که چه چیزی را از دست دادیم.‏› چنین گفتگویی مرا بیدار کرد،‏ چون که می‌خواهم در دنیای جدید زنده باشم.‏» جیسون عاقلانه رفتار کرد و معاشرت خود را با چنین اشخاصی قطع نمود.‏ در این رابطه پولُس رسول چنین هشدار داده است:‏ «فریب مخورید:‏ ‹معاشر بد،‏ اخلاق خوب را فاسد می‌سازد.‏›» (‏۱قُرِنتیان ۱۵:‏۳۳،‏ ترجمهٔ هزارهٔ نو)‏ پس حقیقتاً حیاتی است که از معاشران بد دوری کنیم!‏

ب۰۴ ۱/‏۱۲ ص ۲۶ ¶۱۷-‏۱۸

با دلی کامل گام برداریم

^۱۷ خیمهٔ مقدّس همراه با مذبح قربانی،‏ کانون پرستش یَهُوَه در اسرائیل بود.‏ داود شادی خود را نسبت به خیمهٔ خدا در دعا چنین ابراز کرد:‏ «ای خداوند محل خانهٔ تو را دوست می‌دارم و مقام سکونت جلال تو را.‏»—‏مزمور ۲۶:‏۸.‏

^۱۸ آیا مکان‌هایی را که برای تعلیم از یَهُوَه در آن جمع می‌شویم دوست می‌داریم؟‏ سالن‌های ملکوت هر محل با برنامه‌های مرتب روحانی تنها کانون پرستش حقیقی است.‏ جلسات کنگره‌ها،‏ مجمع حوزه و مجمع ویژهٔ یک روزه را نیز می‌توان به آن اضافه کرد.‏ در چنین جلساتی «شهادات» یا یادآوری‌های یَهُوَه گفتگو می‌شود.‏ اگر یاد گیریم ‹آن‌ها را بی‌نهایت دوست بداریم،‏› مشتاقانه در جلسات حاضر خواهیم شد و با دقت به برنامه‌ها گوش خواهیم داد.‏ (‏مزمور ۱۱۹:‏۱۶۷)‏ بودن با هم‌ایمانمان که به سعادت ما علاقه‌مندند و کمکمان می‌کنند تا استوارانه در طریق خدا گام برداریم بسیار شادی‌آور است!‏—‏عبرانیان ۱۰:‏۲۴،‏ ۲۵.‏

گوهرهای روحانی

ب۰۶ ۱/‏۸ ص ۱۶ ¶۱۵

یَهُوَه شکسته‌دلان را رهایی می‌دهد

^۱۵ داود مزمورنویس چنین سرایید:‏ «حتی اگر پدر و مادرم مرا از خود برانند،‏ خداوند مرا نزد خود خواهد پذیرفت.‏» (‏مزمور ۲۷:‏۱۰،‏ تفس.‏)‏ افزونی و برتری محبت یَهُوَه بر محبت والدین انسانی غیرقابل انکار است.‏ آیا این واقعیت نباید به ما امید بخشد؟‏ هر قدر که از پدر یا مادر خود بدرفتاری دیده باشیم،‏ طرد یا به حال خود رها شده باشیم،‏ در مقدار محبتی که یَهُوَه نسبت به ما دارد هیچ گونه تأثیری نمی‌گذارد.‏ (‏رومیان ۸:‏۳۸،‏ ۳۹)‏ فراموش نکنید که یَهُوَه فقط کسی را به سوی خود می‌کشد که دوست داشته باشد.‏ (‏یوحنّا ۳:‏۱۶؛‏ ۶:‏۴۴)‏ ممکن است از انسان‌های دیگر خیلی بدرفتاری دیده باشید ولی پدر آسمانی شما،‏ شما را دوست دارد.‏

۱۵-‏۲۱ آوریل

گنج‌هایی در کلام خدا | مزامیر ۲۹-‏۳۱

تأدیب نشانهٔ محبت خدا

⁦it⁩-‏۱-‏⁦E⁩ ص ۸۰۲ ¶۳

صورت

در کتاب مقدّس عبارت ‹رویش را پوشاند› یا ‹رویش را برگرداند› می‌تواند مفهوم مختلفی داشته باشد و بستگی به مضمون متن دارد.‏ مثلاً،‏ وقتی یَهُوَه می‌گوید که رویش را از کسی پوشانده است،‏ اغلب به معنی این است که شخص را دیگر مورد لطفش قرار نمی‌دهد یا به او قدرت و نیرو نمی‌دهد.‏ این ممکن است نتیجهٔ نافرمانی شخص یا گروهی از مردم باشد؛‏ برای نمونه قوم اسرائیل.‏ (‏ایو ۳۴:‏۲۹؛‏ مز ۳۰:‏۵-‏۸؛‏ اش‍ ۵۴:‏۸؛‏ ۵۹:‏۲)‏ بعضی وقت‌ها هم شاید به این معنی باشد که یَهُوَه خودش را از آن‌ها پنهان می‌کند و مدتی منتظر می‌ماند؛‏ یعنی به دعاهایشان جواب نمی‌دهد یا برای آن‌ها کاری نمی‌کند.‏ (‏مز ۱۳:‏۱-‏۳)‏ داوود به خدا التماس کرد که ‹روی خود را از گناهانش برگرداند› یا چنین گناهانی را در نظر نگیرد و او را ببخشد.‏—‏مز ۵۱:‏۹؛‏ مز ۱۰:‏۱۱.‏

ب۰۷-‏‎⁦E⁩‏ ۱/‏۳ ص ۱۹ ¶۱

حاضریم منتظر یَهُوَه بمانیم

یَهُوَه ما را تأدیب می‌کند تا فایده ببریم.‏ شیوهٔ تأدیب یَهُوَه را می‌توان به رسیدن میوه تشبیه کرد.‏ کتاب مقدّس در مورد تأدیب می‌گوید:‏ «برای کسانی که با آن تربیت یافته‌اند،‏ آرامش و درستکاری را به ثمر می‌آورد.‏» (‏عبرانیان ۱۲:‏۱۱)‏ میوه برای این که برسد،‏ به زمان نیاز دارد.‏ ما هم به زمان نیاز داریم که رفتار و طرز فکرمان را مطابق با خواست خدا تغییر دهیم.‏ مثلاً،‏ شاید به خاطر رفتاری نادرست وظایفی را در جماعت از دست داده‌ایم.‏ اگر با میل و رغبت منتظر یَهُوَه بمانیم،‏ مأیوس و دلسرد نمی‌شویم و دست از تلاش نمی‌کشیم.‏ در چنین موقعیت‌هایی گفته‌های داوود می‌تواند ما را تشویق کند.‏ او گفت:‏ «خشم و غضب [خدا] فقط یک لحظه است،‏ اما لطف او دائمی است.‏ ممکن است شبی با گریه بگذرد،‏ ولی صبح فریاد شادی جای آن را می‌گیرد.‏» (‏مزمور ۳۰:‏۵)‏ اگر منتظر یَهُوَه بمانیم و راهنمایی‌های کلام خدا و سازمانش را بکار بگیریم،‏ وقت «شادی» ما هم می‌رسد.‏

ب۲۱/‏۱۰ ص ۶ ¶۱۸

مفهوم توبهٔ واقعی چیست؟‏

^۱۸ برای این که شخص اخراج‌شده نشان دهد واقعاً توبه کرده است،‏ به طور مرتب در جلسات شرکت می‌کند و مطابق پند پیران جماعت دعا می‌کند و کتاب مقدّس را مطالعه می‌کند.‏ همین طور از موقعیت‌هایی که او را به سمت خطا می‌کشد دوری می‌کند.‏ اگر او تلاش کند به یَهُوَه نزدیک شود،‏ یَهُوَه او را می‌بخشد و دوباره در جماعت پذیرفته می‌شود.‏ پیران جماعت برای تشخیص توبهٔ واقعی،‏ شرایط هر شخص را جداگانه بررسی می‌کنند و منصفانه تصمیم می‌گیرند.‏

گوهرهای روحانی

ب۰۶-‏‎⁦E⁩‏ ۵/‏۱۵ ص ۱۹ ¶۱۳

نکاتی از بخش اوّل کتاب مزامیر

۳۱:‏۲۳—‏شخص متکبّر چطور به سزای کارهایش می‌رسد؟‏ یهوه شخص درستکاری را که اشتباهی غیرعمدی کرده است،‏ تأدیب می‌کند.‏ اما شخص متکبّری را که نمی‌خواهد راه نادرست را کنار بگذارد،‏ به سزای کارهایش می‌رساند.‏—‏امثال ۱۱:‏۳۱؛‏ ۱پِطرُس ۴:‏۱۸.‏

۲۲-‏۲۸ آوریل

گنج‌هایی در کلام خدا | مزامیر ۳۲-‏۳۳

چرا باید به گناه جدی اعتراف کرد؟‏

ب۹۳-‏‎⁦E⁩‏ ۳/‏۱۵ ص ۹ ¶۷

بخشش یَهُوَه ما را از ناامیدی نجات می‌دهد

^۷ اگر گناهی جدی کنیم،‏ شاید سخت باشد که حتی پیش یَهُوَه به گناهمان اعتراف کنیم.‏ اما در این شرایط چه چیز به ما کمک می‌کند؟‏ داوود می‌گوید:‏ «وقتی به گناهم اعتراف نمی‌کردم،‏ از شدّت عذاب،‏ بدنم ضعیف و ناتوان می‌شد،‏ چون تمام روز آه و ناله می‌کردم.‏ شب و روز دست تو ای خدا،‏ روی من سنگینی می‌کرد.‏ قوّتم مثل آبی که در گرمای تابستان تبخیر می‌شود،‏ از بین می‌رفت.‏» (‏مزمور ۳۲:‏۳،‏ ۴)‏ داوود سعی کرد گناهش را پنهان کند و دچار عذاب وجدان شد.‏ او مثل درختی که از بی‌آبی خشک و بی‌طراوت می‌شود،‏ چنان عذاب می‌کشید که نیرو و قدرتش را از دست داده بود.‏ در واقع داوود احتمالاً از نظر روحی و جسمی ناتوان و بیمار شده بود.‏ او دیگر شاد نبود.‏ اگر ما در چنین موقعیتی قرار بگیریم،‏ باید چه کار کنیم؟‏

نز ص ۲۶۲ ¶۸

یَهُوَه،‏ خدای بخشنده

^۸ داود توبه‌کار خطاب به یَهُوَه گفت:‏ «به گناه خود نزد تو اعتراف کردم و جرم خود را مخفی نداشتم .‏ .‏ .‏ پس تو آلایش گناهم را عفو کردی.‏» (‏مزمور ۳۲:‏۵)‏ واژهٔ «عفو کردی» ترجمهٔ یک کلمهٔ عبری است که به معنای «برداشتن» یا «حمل کردن» است.‏ این واژه در اینجا به معنای دور ریختن «تقصیر،‏ شرارت،‏ و خطا» است.‏ پس در واقع می‌توان گفت که یَهُوَه گناهان داود را برداشت و دور ریخت.‏ یقیناً این کار یَهُوَه از بار گناهی که داود تحمّل می‌کرد کاست.‏ (‏مزمور ۳۲:‏۳)‏ ما نیز می‌توانیم اطمینان کامل داشته باشیم که وقتی بر اساس ایمانمان به قربانی عیسی،‏ از خدا طلب بخشش می‌کنیم،‏ گناهانمان را از ما دور می‌سازد.‏—‏متّیٰ ۲۰:‏۲۸.‏

ب۰۱-‏‎⁦E⁩‏ ۱/‏۶ ص ۳۰ ¶۱

اعتراف به گناه راهی برای شفا

بعد از این که داوود به گناهش اعتراف کرد،‏ دیگر احساس بی‌ارزشی و ناامیدی نکرد.‏ گفته‌های او در مزامیر نشان می‌دهد که بعد از اعتراف به گناهش آرامش پیدا کرد و مصمم بود به خدا وفادار بماند و به او خدمت کند.‏ مثلاً به مزمور ۳۲ توجه کنید.‏ در آیهٔ ۱ می‌خوانیم:‏ «شاد و سعادتمند است کسی که خطاهایش آمرزیده،‏ و گناهانش بخشیده شده است.‏» شاید یک نفر گناهی جدی کرده باشد.‏ اگر او از ته دل توبه کند،‏ می‌تواند بار دیگر از شادی برخوردار شود.‏ یک راه آن است که مثل داوود مسئولیت گناهش را قبول کند.‏ (‏۲سموئیل ۱۲:‏۱۳)‏ داوود سعی نکرد که برای گناهش دلیل‌تراشی کند یا کس دیگری را مقصر بداند.‏ در آیهٔ ۵ آمده:‏ «سرانجام،‏ گناهم را به تو اعتراف کردم،‏ و خطایم را پنهان نکردم.‏ گفتم:‏ ‹گناهانم را به یَهُوَه اعتراف می‌کنم.‏› پس تو خطاها و گناهانم را بخشیدی.‏» اگر شخصی از ته دل به گناهش اعتراف کند،‏ آرامش پیدا می‌کند و دیگر نباید به خاطر خطاهای گذشته‌اش عذاب وجدان داشته باشد.‏

گوهرهای روحانی

ب۰۶ ۱/‏۶ ص ۶ ¶۱

نکاتی از بخش اوّل کتاب مزامیر

۳۳:‏۶—‏منظور از ‹نَفْخِه› یا نَفَسی که از دهان یَهُوَه بیرون می‌آید چیست؟‏ این نیروی فعال یا روح‌القدس یَهُوَه است که با آن زمین و ستارگان را آفرید.‏ (‏پیدایش ۱:‏۱،‏ ۲)‏ از این جهت نَفَس یَهُوَه خوانده می‌شود چرا که همچون نَفَسی پرقدرت برای انجام ارادهٔ یَهُوَه به راه‌های دور فرستاده می‌شود.‏

۲۹ آوریل–‏۵ مه

گنج‌هایی در کلام خدا | مزامیر ۳۴-‏۳۵

یَهُوَه را همیشه ستایش کنید

ب۰۷ ۱/‏۳ ص ۲۴ ¶۱۱

بیایید نام یَهُوَه را برافرازیم

^۱۱ ‹یَهُوَه را در هر وقت متبارک خواهم گفت.‏ تسبیح او دائماً بر زبان من خواهد بود.‏› (‏ مزمور ۳۴:‏۱)‏ داود که آواره و بی‌خانمان شده بود،‏ مسلّماً در مضیقهٔ مالی نیز قرار داشت.‏ اما چنان که مزمور فوق نشان می‌دهد او به جلال یَهُوَه بیش از مادیات اهمیت می‌داد.‏ ما نیز ممکن است در مدرسه،‏ سر کار،‏ هنگام موعظه کردن یا حتی در جمع برادرانمان با مشکلات یا سختی‌هایی مواجه شویم.‏ چه خوب است که از جلال دادن یَهُوَه باز نایستیم.‏ در چنین شرایطی بجاست بر کارهای عظیم او تأمّل کنیم.‏ برای مثال،‏ تأمّل بر این که تا ابد می‌توانیم از آنچه یَهُوَه در طبیعت خلق کرده است لذّت ببریم و در آن به بررسی و تحقیق بپردازیم.‏ و یا تأمّل بر کارهای عظیمی که اکنون از طریق سازمان زمینی‌اش انجام می‌دهد؛‏ این که چطور این کارها را با استفاده از خادمان وفادارش که انسان‌هایی ناکاملند به انجام می‌رساند.‏ به راستی که اَعمال یَهُوَه در مقایسه با کارهای مردان بزرگ این دنیا که مورد ستایش همگانند چقدر متفاوت است!‏ اَعمال او ما را نیز مثل داود بر آن می‌دارد که بگوییم:‏ ‹ای یَهُوَه در میان خدایان مثل تو نیست و کاری مثل کارهای تو نی.‏›—‏مزمور ۸۶:‏۸.‏

ب۰۷ ۱/‏۳ ص ۲۴ ¶۱۳

بیایید نام یَهُوَه را برافرازیم

^۱۳ ‹جان من در یَهُوَه فخر خواهد کرد.‏ مسکینان شنیده،‏ شادی خواهند نمود.‏› (‏ مزمور ۳۴:‏۲)‏ داود سعی نداشت کارهای خود را بزرگ جلوه دهد.‏ مثلاً،‏ به دلیل تدبیری که برای گمراه کردن پادشاه جَتّ اندیشیده بود به خود مباهات نمی‌کرد.‏ چون خوب می‌دانست که یَهُوَه بود که در جَتّ او را محفوظ داشت و کمک کرد تا از آنجا بگریزد.‏ (‏ امثال ۲۱:‏۱)‏ آری،‏ او به یَهُوَه مباهات می‌کرد نه به خود.‏ این رفتار داود باعث شد که اشخاص متواضع به یَهُوَه جلب شوند.‏ عیسی نیز نام یَهُوَه را جلال می‌داد و این عمل وی تشنگان حقیقت را به سوی یَهُوَه جلب می‌کرد.‏ امروزه نیز مردان و زنان متواضعی را می‌بینیم که از سراسر جهان به سوی جماعت بین‌المللی مسیحیان مسح‌شده که عیسی سرپرست آن است جلب شده‌اند.‏ (‏ کُولُسیان ۱:‏۱۸)‏ دل این عاشقان خدا لبریز از شادی می‌شود وقتی خادمان مسح‌شدهٔ خدا را می‌بینند که با فروتنی نام او را برمی‌افرازند،‏ و با کمک روح‌القدس کلام خدا را آموزش می‌دهند.‏—‏یوحنّا ۶:‏۴۴؛‏ اَعمال ۱۶:‏۱۴.‏

ب۰۷ ۱/‏۳ ص ۲۵ ¶۱۵

بیایید نام یَهُوَه را برافرازیم

^۱۵ ‹چون یَهُوَه را طلبیدم،‏ مرا مستجاب فرمود و مرا از جمیع ترس‌هایم خلاصی بخشید.‏› (‏ مزمور ۳۴:‏۴)‏ ظاهراً مستجاب شدن دعای داود بر او تأثیر عمیقی گذاشته بود،‏ زیرا او همچنین می‌گوید:‏ ‹این مسکین فریاد کرد و یَهُوَه او را شنید و او را از تمامی تنگی‌هایش رهایی بخشید.‏› (‏ مزمور ۳۴:‏۶)‏ ما نیز در جمع برادران و خواهرانمان می‌توانیم از خاطرات زندگی خود صحبت کنیم؛‏ از موقعیت‌هایی که زیر بار سنگین مشکلات دست قوی یَهُوَه را حس کرده‌ایم.‏ این کار ایمان برادران و خواهرانمان را تقویت می‌کند.‏ داود نیز با نقل خاطرات خود ایمان مردانش را تقویت کرد.‏ داود در مورد مردانش می‌نویسد:‏ «به سوی او [یَهُوَه] نظر کردند و منوّر گردیدند و روی‌های ایشان خجل نشد.‏» (‏ مزمور ۳۴:‏۵)‏ آری،‏ آنان خجل نبودند که مثل فراریان از دست شاؤل پادشاه می‌گریزند.‏ آن‌ها اطمینان داشتند که خدا با داود است و همین موضوع چهره‌هایشان را منوّر و بشّاش می‌کرد.‏ به همین صورت،‏ چه آنانی که جدیداً با راه حقیقت آشنا شده‌اند چه آنانی که سال‌ها پیش در این راه قدم گذاشته‌اند،‏ اطمینان دارند که یَهُوَه آنان را حمایت می‌کند.‏ آنان نیز دست قوی یَهُوَه را در زندگی خود حس می‌کنند،‏ و چهرهٔ بشّاش و شادشان گواه ارادهٔ راسخشان در وفادار ماندن به یَهُوَه است.‏

گوهرهای روحانی

ب۰۶ ۱/‏۶ ص ۶ ¶۲

نکاتی از بخش اوّل کتاب مزامیر

۳۵:‏۱۹—‏منظور داود از اینکه تقاضا کرد آنانی که به او بغض می‌نمایند چشمک نزنند چیست؟‏ چشمک زدن دشمنان داود نشان‌دهندهٔ این بود که در نقشهٔ مغرضانه‌شان بر ضدّ او موفق بوده‌اند.‏ داود در دعا تقاضا کرد که دشمنانش به این موفقیت دست نیابند.‏