તમે આ બનાવની કલ્પના કરો. વિશ્વાસુ ઈશ્વરભક્ત અયૂબ પર મુસીબતોનો પહાડ તૂટી પડે છે. તે પોતાની માલ-મિલકત ગુમાવી દે છે. બધા જ બાળકો મરણમાં ગુમાવે છે. એ ઓછું હોય એમ તે પીડાદાયી બીમારીનો ભોગ બને છે. આવી કફોડી સ્થિતિમાં તે યહોવાહને પોકાર કરે છે, “તું મને શેઓલમાં [કબરમાં] સંતાડે.” (કલમ ૧૩) દુઃખોમાંથી રાહત મેળવવા અયૂબ કબરમાં જવા ચાહતા હતા. જેમ વ્યક્તિ ખજાનાને સંતાડી રાખે તેમ અયૂબ ચાહતા હતા કે ઈશ્વર તેમને કબરમાં સંતાડી રાખે.a

શું અયૂબ કાયમ માટે કબરમાં રહેવાના હતા? ના, અયૂબને આશા હતી કે તે કાયમ માટે કબરમાં નહિ રહે. તે પોતાની પ્રાર્થનામાં આગળ જણાવતા કહે છે, ‘મને ચોક્કસ સમય ઠરાવી આપીને યાદ રાખે તો કેવું સારૂં!’ તેમને પૂરી ખાતરી હતી કે તે થોડા સમય માટે કબરમાં રહેશે અને યહોવાહ પછી તેમને પાછા સજીવન કરશે. કબરમાં જે સમય પસાર કરશે એને તે કોઈ ફરજિયાત સેવા સાથ સરખાવે છે. એ સમય કેટલો લાંબો હશે? અયૂબે કહ્યું, “મારો છૂટકો થાત ત્યાં સુધી.” (કલમ ૧૪) છૂટકો કરવાનો અર્થ થાય કે કબરમાંથી બહાર નીકળવું એટલે કે સજીવન થવું.