En berum nú orð Jesú saman við síðasta versið í spádómsbók Jesaja.b Er ekki ljóst að Jesús var að vísa í þennan texta í 66. kafla Jesajabókar? Greinilegt er að spámaðurinn talar hér um að fara út „úr Jerúsalem út í aðliggjandi Hinnomsdal (Gehenna) þar sem mannafórnir voru stundaðar fyrrum (Jer. 7:31) en hann var síðan gerður að sorphaugi borgarinnar“. (The Jerome Biblical Commentary) Táknræn merking Jesaja 66:24 er augljóslega ekki sú að fólk líði kvalir enda er talað þar um lík. Það sem deyr ekki eru maðkarnir — en hvorki er minnst á lifandi menn né ódauðlegar sálir. Hvað átti Jesús þá við?

Í hinu kaþólska ritverki El evangelio de Marcos. Análisis lingüístico y comentario exegético, 2. bindi, segir um Markús 9:48: „Orðalagið er sótt í Jesaja (66,24). Spámaðurinn bendir þar á hvernig lík eyddust að jafnaði, annaðhvort við það að rotna eða brenna . . . Með því að setja maðka og eld hlið við hlið í textanum styrkir hann hugmyndina um eyðingu. . . . Bæði eyðingaröflin eru sögð vera varanleg (‚deyja ekki, slokkna ekki‘): það er hreinlega engrar undankomu auðið. Það eina sem lifir samkvæmt lýsingunni eru maðkarnir og eldurinn — ekki maðurinn — og hvort tveggja eyðir öllu sem það nær til. Því er ekki verið að lýsa eilífum kvölum heldur algerri tortímingu sem kemur í veg fyrir að upprisa eigi sér stað og jafngildir endanlegum dauða. [Eldurinn] táknar því tortímingu.“