17. (a) Hvaða prófraunir þoldi Jesús? (b) Hvað er hugsanlega vísbending um þær gífurlegu þjáningar sem Jesús þoldi? (Sjá neðanmálsathugasemd.)

¹⁷ Biblían hvetur okkur til að ‚beina sjónum vorum‘ til Jesú og ‚virða hann fyrir okkur.‘ Hvaða prófraunir þoldi hann? Sumar þeirra komu til af synd og ófullkomleika annarra. Jesús þoldi ekki aðeins „fjandskap gegn sér af syndurum“ heldur líka vandamál sem komu upp meðal lærisveina hans, meðal annars endurteknar þrætur þeirra um hver væri þeirra mestur. Auk þess varð trú hans fyrir prófraun sem á sér enga hliðstæðu. Hann „leið . . . þolinmóðlega á krossi.“ (Hebreabréfið 12:1-3; Lúkas 9:46; 22:24) Það er erfitt jafnvel að ímynda sér þá hugar- og líkamskvöl sem er samfara staurfestingu og þeirri smán að vera líflátinn sem guðlastari.a

18. Hvað tvennt hélt Jesú uppi að sögn Páls postula?

¹⁸ Hvað gerði Jesú kleift að halda út allt til enda? Páll postuli nefnir tvennt sem hélt Jesú uppi: „Bænir og auðmjúk andvörp“ og einnig ‚gleði þá er beið hans.‘ Jesús, fullkominn sonur Guðs, skammaðist sín ekki fyrir að biðja um hjálp. Hann bað „með sárum kveinstöfum og táraföllum.“ (Hebreabréfið 5:7; 12:2) Sérstaklega þegar mesta prófraun hans nálgaðist reyndist honum nauðsynlegt að biðja oft og ákaft um styrk. (Lúkas 22:39-44) Jehóva svaraði ekki bænum Jesú með því að forða honum frá prófrauninni heldur styrkti hann Jesú til að halda hana út. Jesús var líka þolgóður af því að hann horfði handan yfir kvalastaurinn til launanna — þeirrar gleði sem hann hefði af því að stuðla að helgun nafns Jehóva og að kaupa mannkynið undan dauðanum. — Matteus 6:9; 20:28.

²⁰ Stundum verðum við að halda út með tárum. Þjáningar Jesú á kvalastaurnum voru ekki í sjálfu sér gleðiefni fyrir hann. Gleðin fólst í laununum sem biðu hans. Hvað okkur varðar er ekki raunhæft að búast við að við séum alltaf í góðu skapi og í sjöunda himni þegar við eigum í prófraun. (Samanber Hebreabréfið 12:11.) Með því að horfa fram til launanna getum við þó kannski álitið það „eintómt gleðiefni“ jafnvel að lenda í erfiðustu prófraunum. (Jakobsbréfið 1:2-4; Postulasagan 5:41) Það sem máli skiptir er að vera staðföst — jafnvel þótt það verði að vera með tárum. Þegar allt kemur til alls sagði Jesús ekki að ‚sá sem úthellti fæstum tárum myndi hólpinn verða‘ heldur „sá sem staðfastur er allt til enda, mun hólpinn verða.“ — Matteus 24:13.