„თუ ძღვენი მიიტანე სამსხვერპლოსთან და იქ გაგახსენდა, რომ შენს ძმას რაღაც აქვს შენ წინააღმდეგ,

(მათე 5:23,

ძღვნის მიტანა სამსხვერპლოსთან

იესო ცოცხალ სურათს გვიხატავს: ერთი ღვთის მორწმუნე იუდეველი ყოველწლიურ დღესასწაულზე იერუსალიმში ადის და იეჰოვასთვის მსხვერპლშესაწირად ცხოველი მიჰყავს.a მსხვერპლშეწირვა ნამდვილად არ წარმოადგენდა უაზრო რიტუალს. ერთ წიგნში ახსნილია, თუ როგორ ხდებოდა ეს: „თავდაპირველად ადამიანი ირჩევდა მსუქან და უნაკლო ცხოველს, შემდეგ აკვირდებოდა, როგორ გულდასმით ხდებოდა მისი შემოწმება, ამის მერე ცხოველი რამდენიმე მეტრის მოშორებით მდგარ სამსხვერპლომდე მიჰყავდა მღვდლისთვის გადასაცემად, ის ცხოველს თავზე ხელს ადებდა და აღიარებდა ჩადენილ დანაშაულს ან უწმინდურებას (შეიძლება ცხოველი სხვა მიზნითაც შეეწირათ); ბოლოს კი მსხვერპლს ყელს გამოსჭრიდნენ — ეს ყველაფერი ან თუნდაც ის პერიოდი, სანამ იდგა და თავის რიგს ელოდა, იუდეველს შეახსენებდა, რომ მსხვერპლშეწირვა ერთობ მნიშვნელოვანი და მოწიწების მომგვრელი პროცესი იყო . . . ადამიანს, რომელსაც სწამდა, რომ მსხვერპლშეწირვის მთელი ეს რიტუალი ღვთისგან იყო დადგენილი, შეუძლებელი იყო, ისე მიეღო მასში მონაწილეობა, რომ . . . აღფრთოვანებული არ დარჩენილიყო“ (Judaism—Practice and Belief).

ამგვარად, მათეს 5:23, 24-ში მოყვანილი იესოს სიტყვები მსმენელს შეახსენებდა, რომ იუდეველი მორწმუნისთვის ამ რიტუალს უაღრესად დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა და მასში მოწიწებას იწვევდა. ერთი ბიბლეისტი ამ სცენას ასე აღწერს: „მორწმუნე შევიდა ტაძარში; გაიარა რამდენიმე ეზო, მაგალითად, უცხოტომელთა ეზო, ქალთა ეზო, ისრაელთა ეზო. ამის მერე იწყებოდა მღვდელთა ეზო, რომელშიც მღვდლების გარდა არავის შეეძლო შესვლა. ღვთის თაყვანისმცემელი ეზოს ზღურბლთან დგება და ემზადება, რომ შესაწირავად გაღებული ცხოველი მღვდელს გადასცეს; ის [ცხოველს თავზე] ხელებს ადებს და ცოდვას აღიარებს“.

სწორედ ამ უაღრესად მნიშვნელოვან მომენტში ახსენდება მას, რომ მის „ძმას რაღაც აქვს მის წინააღმდეგ“. შესაძლოა, სინდისი კარნახობს ამას, ან ძმის დამოკიდებულებიდან ხვდება, რომ მას რაღაც ეწყინა. როგორ უნდა მოიქცეს ის?