Bes nîne hûn zarên xwera tenê bêjin çi rast e û çi xirab e. Hûn usa jî gerekê alî wan bikin, wekî ewana ser pirsên wî cûreyî bifikirin: “Gelo çira Kitêba Pîroz qedexe dike wan tişta, çi ku meriva xweş tê? Çi min dide bawerkirinê ku prînsîpên Kitêba Pîroz bona min timê kêrhatî ne?” (Îşa. 48:17, 18). Hergê zara we dixwaze bê nixumandinê, hûn gerekê alî wî bikin, wekî ew fem ke ku ev gaveke gelek ferz e. Jêra şirovekin ku paşî nixumandinê wê çi borcdariyên wî hebin. Ew wê çi karê bistîne hergê bê nixumandinê? Ew dikare rastî çi çetinaya bê? Çira ew kar ji çetinaya zêdetir in? (Marq. 10:29, 30). Gelek ferz e ku pêşiya nixumandinê ew ser wan pirsa bifikire. Çaxê dê-bav alî zara dikin bifikirin ser wan pirsa, ewana wê qewî bawer kin, ku prînsîpên Kitêba Pîroz timê bona kara wan in. w17.12 21 ¶14-15

Gelek ji we xûşk-birên delalno, rastî nexweşiyên giran tên. Hinek jî rast e saliyên xweda mezin in, lê yeke miqatî merivên xweyî nêzîk dibin ku kal-pîr in. Yên din jî xem dikin ku çawa neferên xwe xwey kin. Û em zanin ku gelek ji me ne ku tenê rastî çetinayîkî tên, lê carekîva rastî çend çetinaya tên. Hergê Yehowa bona wan efirîna xem dike, îlahî ew çiqas bona te xem dike û difikire. Ew zane wekî tu jêra xizmet dikî ne ku bêhemdê xwe, lê çimkî tu wî hiz dikî! (Zeb. 19:1, 3, 14). Bavê meyî delal derheqa te her tiştî zane. Kitêba Pîroz dibêje: “Her têlekî porêd serê we jimartî ne” (Met. 10:30). Usa jî Kitêba Pîrozda tê gotinê: “Xudan xemê halê bêleka dikişîne” (Zeb. 37:18). Belê, Yehowa her çetinayên te divîne, û ew dikare qewateke usa bide te, wekî hemû çetinaya teyax kî. w18.01 7 ¶1; 8 ¶4

Ew qewimandin ku Petrûs Tabîta ji mirinê rakir usa ser meriva hukum bû, ku “geleka Xudan bawer kirin”. Ewan şagirtên teze hilbet wê merivara gilî kirana mizgîniya derheqa Îsa û îlahî derheqa qewata Yehowa ku ew dikare miriya rake (Kar. Şand. 9:36-42). Qewimandinek jî hebû, ku ber gelek şeda, mirî ji mirinê rabû. Carekê çaxê Pawlosê şandî ser civînekê Troyayêda bû, ew heye Tirkya bakûr-roavaya îroyîn, ewî heta nîvê şevê xeber dida. Gedekî cahil bi navê Eytûxo ser pencerê rûniştibû û guh dida Pawlos. Lê ew hênijî, paşê kete xewa kûr û ji qatê sisiya jorda ket. Diqewime pêşiyê Lûqayê hekîm gihîşte Eytûxo û ewî got, wekî Eytûxo ne ku xeriqî ye yan jî zîyan sitandiye, lê ew miriye. Pawlos jî peyayî jêrê bû, cinyaz da hemêza xwe û elam kir ku ew sax e. Bidine ber çevê xwe ku ew yek ça hukum bû ser wan, yên ku wêderê bûn. Wana zanibû wekî ew mirî bû û ji mirinê rabû û hingê “bêhesab dil hate ber wan” (Kar. Şand. 20:7-12). w17.12 5 ¶10-11