19, 20. Како Исус покажал дека проповедничкото дело е неодложно?

¹⁹ Трето, Исус сметал дека службата е неодложна. Сети се на разговорот што го водел со Самарјанката на бунарот во близина на Сихар. Очигледно, апостолите на Исус тогаш не сфатиле дека добрата вест треба неодложно да им се пренесува на другите. Исус им рекол: „Не велите ли вие дека уште четири месеци, па ќе дојде жетвата? Еве, ви велам: подигнете ги очите и погледнете ги полињата, зрели се за жетва!“ (Јован 4:35).

²⁰ Исус ја поврзал таа споредба со годишното време во кое го воделе разговорот. Очигледно бил месец кислев (ноември/декември). Јачменот требало да се жнее дури по четири месеци, околу Пасхата, на 14 нисан. Затоа било рано земјоделците да мислат на жетвата. Сѐ уште имало доволно време. Но, дали истото важело и за духовната жетва, односно за собирањето на луѓе? Не. Мнозина биле спремни да слушаат, да учат, да станат ученици на Христос и да ја прифатат величествената надеж што Јехова им ја нудел. Исус просто како да ги гледал тие симболични полиња со зрело жито, кое ги чекало своите жетвари. Сега било време да се собираат луѓето, и на ова дело требало неодложно да му се посвети внимание! Затоа, кога жителите на еден град се обиделе да го задржат Исус кај нив, тој им рекол: „И на другите градови морам да им ја објавам добрата вест за Божјето царство, бидејќи за тоа сум испратен“ (Лука 4:43).