प्रेषितांमधील आठ जणांना सोडून—बहुधा बागेच्या प्रवेशद्वाराजवळ—तो त्यांना सूचना देतोः “मी पुढे जाऊन प्रार्थना करीपर्यंत येथे बसा.” त्यांनतर तिघांना—पेत्र, याकोब व योहान—बरोबर घेऊन तो बागेत आणखी आत जातो. येशू खिन्‍न व अतिकष्टी होतो. तो त्यांना सांगतोः “माझा जीव मरणप्राय अतिखिन्‍न झाला आहे. तुम्ही येथे थांबा व माझ्याबरोबर जागे राहा.”

मुळीच नाही! मृत्युपासून बचाव व्हावा म्हणून तो विनंती करत नाही. एकदा पेत्राने सुचवलेला, बलिदानपर मृत्यु टाळण्याचा विचारही त्याला अश्‍लाघ्य वाटला होता. तर लवकरच तो ज्या प्रकारे, एका तिरस्करणीय गुन्हेगारासारखा मरणार आहे, त्यामुळे त्याच्या पित्याच्या नावाला काळिमा लागेल अशी भीती त्याला वाटते. काही तासातच, सर्वात तिरस्करणीय व्यक्‍ती—देवाविरुद्ध दुर्भाषण करणारा—म्हणून त्याला वधस्तंभावर खिळण्यात येईल याची आता त्याला जाणीव होते. यामुळेच तो अत्यंत अस्वस्थ होतो.