१३. पौलाच्या दाखल्यातील अग्नी कशाला चित्रित करते, व सर्व ख्रिश्‍चनांनी कशाविषयी जागृत असावयास हवे?

^१३ आपल्या प्रत्येकाच्या जीवनात एक अग्नीपरीक्षा असते; आपल्या विश्‍वासाची परीक्षा. (योहान १५:२०; याकोब १:२, ३) आपल्याला जशी एक गोष्ट माहीत असावयास हवी तशीच करिंथमधील ख्रिश्‍चनांना देखील एक गोष्ट माहीत असावयास हवी होती, की आपण ज्यांना सत्य शिकवू त्या सर्वांची परीक्षा होईलच. आपण व्यवस्थितरीत्या शिकवले नाही तर त्याचे दुःखद परिणाम घडू शकतात. पौलाने इशारा दिला: “ज्या कोणाचे त्या पायावर बांधलेले काम टिकेल त्याला मजुरी मिळेल. ज्या कोणाचे काम जळून जाईल, त्याचा तोटा होईल, तथापि तो स्वतः तारला जाईल; परंतु जणू काय अग्नीतून बाहेर पडलेल्यासारखा तारला जाईल.”c—१ करिंथकर ३:१४, १५.

१४. (अ) शिष्य बनवणाऱ्‍या ख्रिश्‍चनांना “तोटा” कसा होऊ शकतो पण तरीसुद्धा ते अग्नीतून कसे काय वाचू शकतात? (ब) आपण हानी कमी कशी करू शकू?

^१४ खरेच किती गंभीर विचार! खूप परिश्रमानंतर एखाद्याला शिष्य बनण्यास मदत केल्यावर, त्याने मोहपाशासमोर किंवा छळात हार मानली आणि कालांतराने सत्याचा मार्ग सोडून दिला तर ती अतिशय दुःखाची गोष्ट असू शकते. अशा वेळी आपलीच हानी होते हे पौल कबूल करतो. एक मनुष्य जसा अग्नीत आपले सर्व काही गमावतो परंतु फक्‍त स्वतः मरता मरता वाचतो त्याप्रमाणे हा अनुभव अतिशय क्लेशकारक जणू “अग्नीतून बाहेर पडलेल्यासारखा” असू शकतो. तेव्हा, ही हानी आपण कशाप्रकारे कमी करू शकतो? बांधकामासाठी टिकाऊ साहित्यांचा उपयोग करा! आपल्या विद्यार्थ्यांच्या अंतःकरणात जाईल अशाप्रकारे आपण शिकवतो व बुद्धी, समज, यहोवाबद्दलचे भय आणि अस्सल विश्‍वास यांसारख्या मौल्यवान ख्रिस्ती गुणांचे महत्त्व जाणण्यास त्यांना प्रवृत्त करतो म्हणजेच, आपण टिकाऊ, अग्नीरोधक साहित्यांचा उपयोग करून बांधकाम करीत असतो. (स्तोत्र १९:९, १०; नीतिसूत्रे ३:१३-१५; १ पेत्र १:६, ७) हे गुण प्राप्त करणारे देवाची इच्छा पूर्ण करीत राहतील; अनंतकाळ जगण्याची पक्की आशा त्यांना आहे. (१ योहान २:१७) परंतु, पौलाचा दाखला आपण वास्तविकतेत कसा काय उतरवू शकतो? काही उदाहरणांचा विचार करा.

कोण जबाबदार आहे?

१८. एखादा शिष्य हितकारक शिकवण नाकारतो तेव्हा त्यात, जो त्याला शिकवण्याचा व प्रशिक्षण देण्याचा प्रयत्न करीत असतो त्याची चूक असतेच असे नाही, ते का?

^१८ या चर्चेमुळे एक महत्त्वाचा प्रश्‍न उभा राहतो. आपण ज्याला मदत करण्याचा प्रयत्न करतो तो सत्यातून बाहेर जातो तेव्हा, याचा अर्थ असा होतो का, की आपण शिक्षक या नात्याने उणे पडलो—आपण कदाचित हलक्या साहित्यांचा उपयोग करून बांधकाम केले असेल? असे काही नाही. पौल आपल्याला आठवण करून देतो, की आपली सर्वात महान जबाबदारी म्हणजे शिष्यांची रचना करण्याच्या कार्यात भाग घेणे. पक्के बांधकाम करण्याकरता आपण आपल्याला शक्य ते सर्व करू इच्छितो. परंतु आपण ज्यांना मदत करतो ते सत्य सोडून जातात तेव्हा, सर्व दोष स्वतःवर घेऊन दोषी भावनेच्या दडपणाखाली राहा, असे देवाचे वचन आपल्याला सांगत नाही. बांधकाम करण्याच्या आपल्या भूमिकेव्यतिरिक्‍त आणखी पुष्कळ गोष्टींचा यात समावेश आहे. जसे की, कच्चे बांधकाम केलेल्या शिक्षकाबद्दलही पौल काय म्हणतो त्याकडे लक्ष द्या: “त्याचा तोटा होईल, तथापि तो स्वतः तारला जाईल.” (१ करिंथकर ३:१५) हा शिक्षक बचावतो; पण विद्यार्थ्यामध्ये ख्रिस्ती व्यक्‍तीमत्त्व निर्माण करण्याचा प्रयत्न एका अग्नीमय परीक्षेत “जळून” जातो असे त्या उदाहरणात दाखवले आहे; तेव्हा यावरून आपण काय निष्कर्ष काढावा? हाच, की आपण विश्‍वासू मार्गाक्रमण करायचे की नाही असा निर्णय घेणाऱ्‍या विद्यार्थ्याला यहोवा प्रथम जबाबदार ठरवतो.