पहिल्या शतकातील इब्री ख्रिश्‍चनांना प्रेषित पौलाने लिहिले: “देवाच्या लोकांसाठी शब्बाथाचा विसावा राहिला आहे. कारण जो कोणी त्याच्या विसाव्यात आला आहे त्यानेहि, जसा देवाने आपल्या कृत्यांपासून विसावा घेतला तसा, आपल्या कृत्यांपासून विसावा घेतला आहे, म्हणून त्या विसाव्यात येण्याचा आपण होईल तितका प्रयत्न करावा.”—इब्री लोकांस ४:९-११.

इब्री लोकांस या पुस्तकातील पौलाच्या विधानाकडे पुन्हा एकदा लक्ष दिल्यास आपल्याला कळेल की तो म्हणाला, “देवाच्या लोकांसाठी शब्बाथाचा विसावा राहिला आहे.” आणि त्याने आपल्या सह-ख्रिश्‍चनांना “त्या विसाव्यात येण्याचा” आटोकाट प्रयत्न करायला उत्तेजन दिले. यावरून दिसून येते की, पौलाने ते शब्द लिहिले तेव्हा देवाच्या विसाव्याचा ‘सातवा दिवस’—जो सुमारे ४,००० वर्षांआधी सुरू झाला होता तो—चालूच होता. आणि जोवर, “शब्बाथाचा धनी” येशू ख्रिस्त याच्या हजार वर्षांच्या राजवटीच्या शेवटी मानवजात आणि पृथ्वीसंबंधी देवाचा उद्देश पूर्ण होत नाही तोवर तो दिवस संपणार नाही.—मत्तय १२:८; प्रकटीकरण २०:१-६; २१:१-४.

देवाच्या विसाव्याविषयी आणि त्यात येणे कसे शक्य आहे याविषयी पौलाने केलेली चर्चा जेरूसलेममधील इब्री ख्रिश्‍चनांकरता निश्‍चितच उत्तेजनाचा स्रोत होती; या ख्रिश्‍चनांनी आपल्या विश्‍वासाकरता पुष्कळ छळ आणि उपहास सहन केला होता. (प्रेषितांची कृत्ये ८:१; १२:१-५) त्याचप्रमाणे, आजही ख्रिश्‍चनांकरता पौलाच्या शब्दांमुळे उत्तेजन मिळू शकते. आपल्या धार्मिक राज्यामध्ये पृथ्वीला परादीसमय करण्याच्या देवाच्या अभिवचनाची पूर्णता समीप आली आहे हे जाणून आपण देखील आपल्या कार्यांपासून विसावा घेऊन त्या विसाव्यात येण्याचा होता होईल तितका प्रयत्न केला पाहिजे.—मत्तय ६:१०, ३३; २ पेत्र ३:१३.