Een onderzoek van het bijbelse gebruik van deze Hebreeuwse en Griekse woorden onthult dat een menselijke ziel wordt geboren (Gen. 46:18). Ze kan eten of vasten (Lev. 7:20; Ps. 35:13). Ze kan vreugde of verdriet hebben (Ps. 35:9; Matth. 26:38). Ze kan verliefd worden (Gen. 34:3). Ze kan anderen zegenen (Gen. 27:4). Ze kan luisteren (Hand. 3:23). De ziel kan zondigen, zweren, hevig naar dingen verlangen en door vrees worden overvallen (Lev. 4:2; 5:4; Deut. 12:20; Hand. 2:43). Ze kan ontvoerd worden en in ijzers worden geslagen (Deut. 24:7; Ps. 105:18). Zijn dit niet allemaal dingen die u kunt doen en die met u kunnen worden gedaan? Ja, uw ziel dat bent u.

Wanneer dus uw ziel sterft, sterft u, u houdt op bewust te bestaan. De bijbel zegt herhaaldelijk dat de ziel sterft. Jehovah verklaarde bij monde van zijn profeet Ezechiël: „Ziet! Alle zielen — mij behoren ze toe. Zoals de ziel van de vader zo eveneens de ziel van de zoon — mij behoren ze toe. De ziel die zondigt, díe zal sterven” (Ezech. 18:4, 20). Met betrekking tot de Messías of Christus werd in de profetie van Jesaja voorzegd dat „hij zijn ziel heeft uitgestort in de dood” (Jes. 53:12). En Jezus Christus zei: „Hij die ten zeerste gesteld is op zijn ziel, vernietigt ze.” — Joh. 12:25.

Maar zijn er niet op zijn minst enkele schriftplaatsen die op de mogelijkheid zouden kunnen duiden dat de mens een onsterfelijke ziel heeft? Neen. Het is interessant dat zelfs bijbelgeleerden die geen getuigen van Jehovah zijn, op grond van hun studie tot deze gevolgtrekking zijn gekomen. D. G. Buttrick, lector aan de Theological Seminary van Pittsburgh (V.S.) verklaart in het tijdschrift Presbyterian Life van mei 1970: „Ik vind niets in de Schrift ter ondersteuning van het denkbeeld dat zielen ’een onsterfelijk bestaan’ hebben.” Met betrekking tot de betekenis van het woord „ziel” merkt deze geleerde op: „Wanneer de bijbel dat woord ziel bezigt, betekent het gewoonlijk ’leven’ of ’levenskracht’ en niet het een of andere afzonderlijke deel van ons. Bedenk dus het volgende: Als de bijbel ons zegt dat wij sterfelijk zijn, zegt hij dat wij sterven — dat wij werkelijk sterven.” Zijn betoog vervolgend, zegt hij: „Als wij een onsterfelijke ziel hadden, zouden wij God niet nodig hebben — dan zou onze onsterfelijkheid het gewenste resultaat opleveren. De bijbel weerspreekt echter een dergelijke ijdele hoop: wij zijn sterfelijk en moeten ons dus alleen aan Gods liefde vastklemmen. Christenen geloven niet in voortbestaan maar in opstanding.”

De bijbel maakt duidelijk dat er in de doodstoestand geen bewust bestaan is. Prediker 9:10 luidt: „Alles wat uw hand te doen vindt, doe dat met uw krácht, want er is geen werk noch overleg noch kennis noch wijsheid in Sjeool [„de hel” volgens de rooms-katholieke Douay-vertaling], de plaats waarheen gij gaat.”

Aangezien er geen onsterfelijke ziel is die na de dood van het lichaam voortleeft, is er ook niets dat na de dood in een vurige hel kan worden gepijnigd. Gods belofte van een opstanding, geeft echter de zekerheid dat de doden in de hel tot leven zullen komen.

Stel niets uit

● Het gezegde: ’Morgen is dikwijls de drukste dag van het jaar’, geeft de neiging van de mens weer om dingen uit te stellen. Hoe passend is daarom de geïnspireerde raad die de bijbel voor dit moment — vandaag — geeft: „Laten wij daarom dus, zolang de tijd voor ons er nog gunstig voor is, het goede doen jegens allen, maar vooral jegens hen die aan ons verwant zijn in het geloof.” —Gal. 6:10.