van die staat. De hele dag gaf zij van huis tot huis getuigenis en als de nacht haar overviel, logeerde zij bij een gastvrij gezin of legde zij zich neer onder elke beschutting die er maar te vinden was. Soms herkenden koeienhoeders te paard haar terwijl zij moeizaam voortliep en riepen dan: „Meerijden, Oma?” Dan kwam zij bij hen achterop zitten en reed een paar kilometer mee. Haar grote liefde en ijver voor Jehovah moedigden mij aan in Gods dienst te volharden.

Na acht jaar maakte ik weer een grote verandering mee. Ik werd in 1955 naar de zesentwintigste klas van Gilead geroepen. In diezelfde klas zat een pionierster (volle-tijdverkondigster) uit Canada die Sydney Lee Brewer heette. In plaats van na de graduatie weer alleen op pad te gaan, trouwden Sydney en ik onderweg van de Gileadschool naar onze toewijzing, die bestond in het bezoeken en aanmoedigen van gemeenten in en om Chicago. Dat was op 18 februari 1956. Ja, wij besteedden onze wittebroodsweken aan het dienen van de gemeenten. Sydney werkt nog steeds als een trouwe metgezellin aan mijn zijde. Haar ijverige krachtsinspanningen zijn een bron van aanmoediging voor velen geweest.

Na ongeveer dertig jaar in de reizende dienst te zijn geweest, ontving ik in de herfst van 1977 een brief van het hoofdbureau waarin ik werd uitgenodigd om als lid van het Besturende Lichaam van Jehovah’s Getuigen te dienen. En dus ging ik weer terug naar mijn goede oude huis — Brooklyn Bethel. Een klein aandeel te hebben aan de activiteiten van het Besturende Lichaam van Jehovah’s volk is een niet te bevatten eer en voorrecht.

Wat zal ik zeggen als ik terugkijk op zo’n zestig jaar in Jehovah’s dienst? Ik heb Jehovah’s Getuigen zien groeien van een paar duizend in 1923 tot ruim twee miljoen in 1982. Ik heb de krachtsinspanningen van tegenstanders gezien om het predikingswerk een halt toe te roepen, maar zonder succes. Ik heb het voorrecht genoten duizenden van Jehovah’s volk overal in de Verenigde Staten en in veel andere landen te ontmoeten en met hen om te gaan. Hoewel ik enkele opwindende ervaringen heb beleefd, hebben mijn geloof in Jehovah en mijn vastberadenheid in zijn dienst te volharden, mij in staat gesteld er goed doorheen te komen.

Ik voel me als koning David uit de oudheid, die ertoe werd bewogen Jehovah te loven omdat hij als een liefdevolle herder voor hem was (Psalm 23). Evenals David heeft het ook mij ’aan niets ontbroken’. Jehovah heeft mijn ziel al die jaren inderdaad gedrenkt en verkwikt. Mijn vurige hoop is, dat ik in geloof en liefde jegens de Getrouwe Herder, Jehovah God, mag blijven groeien. Moge hij mij de kracht geven die nodig is om getrouw ’tot in lengte van dagen in het huis van Jehovah’ te volharden. — Ps. 27:4.

Lichaamsdooi

Mensen hebben hun lichaam bij de dood laten bevriezen in de hoop tot leven teruggebracht te worden wanneer de wetenschap een geneesmiddel vindt voor de ziekte waaraan zij zijn gestorven. Tegen 1971 waren er in de VS dertien lichamen die met behulp van vloeibare stikstof op een temperatuur van -195 graden Celsius werden gehouden. Er schijnen nu echter nog slechts zeven van de oorspronkelijke dertien lichamen in bevroren toestand te verkeren. „Wat is er met de andere gebeurd?” vraagt het tijdschrift Natural History. „Kennelijk ontdooid”, antwoordt het artikel, waarin wordt opgemerkt dat ’u veel vertrouwen moet hebben in de goede wil van uw nakomelingen’ om de onderhoudskosten te blijven betalen — inmiddels zo’n $2000 per jaar. „Als dat uw nakomelingen de koude rillingen bezorgt, zo zegt Natural History, „kan er voor u wel eens een ontijdig ontdooien inzitten.”

Dat mensen alles proberen om hun leven tot onbepaalde tijd te verlengen, is wel begrijpelijk want God heeft ’onbepaalde tijd in hun hart gelegd’. Jezus gaf de enige succesvolle formule voor een onbegrensde verlenging van het leven, toen hij zei: „Dit betekent eeuwig leven, dat zij voortdurend kennis in zich opnemen van u, de enige ware God, en van hem die gij hebt uitgezonden, Jezus Christus.” —Pred. 3:11; Matth. 6:27; Joh. 17:3.