die hij hen laat meemaken, met inbegrip van problemen en onzekerheden, te zijner tijd zullen onthullen of zij rechtvaardig of goddeloos zijn. Het feit dat het leven met moeilijkheden en onzekerheden gevuld is, en ten slotte met de dood eindigt, zou een mens ervan moeten doordringen dat hij, wat zijn eigen kracht betreft, uiteindelijk als de beesten is. Zowel mens als beest wordt door geest of levenskracht, die door ademen in stand wordt gehouden, in leven gehouden. Na gestorven te zijn, keren zowel mens als beest naar het levenloze stof terug. — Pred. 9:4-6.

Niemand kan enkel en alleen op grond van menselijke waarneming de vraag beantwoorden die vervolgens door Salomo opgeworpen wordt: „Wie weet of de geest van de mensenzonen opstijgt naar boven en of de geest van de beesten neerwaarts daalt naar de aarde?” — Pred. 3:21.

Aangezien de dood een einde maakt aan alle menselijke activiteiten, net zoals in het geval van louter een beest, komt Salomo tot de conclusie: „En ik heb gezien dat er niets beters is dan dat de mens zich verheuge in zijn werken, want dat is zijn deel; want wie zal hem erbij halen om datgene te zien wat na hem zal zijn?” (Pred. 3:22) Wijsheid schrijft de mens voor gezonde vreugde uit zijn eigen harde werk te putten. Is iemand eenmaal gestorven, dan heeft hij geen deel meer aan menselijke activiteiten. Als een levenloos lijk, kan hij niet eens zien wat er onder de mensheid voorvalt. — Pred. 9:5, 10.

Wanneer wij in gedachten houden dat de dood iemand tot helemaal niets kan terugbrengen, net als een redeloos beest, dient dit ons ernstig te stemmen. Het dient ons te doordringen van de belangrijkheid ons leven ondanks onzekerheden en problemen ten goede te gebruiken. Wij moeten er ook door bewogen worden ons tot God te wenden, in de erkenning dat alle toekomstige levensvooruitzichten na de dood bij hem berusten.

Wij ontvingen een doel in het leven

Zoals verteld door Russell Cantwell

IK HEB gemerkt dat maar weinig jonge mensen thans werkelijk schijnen te weten wat zij met hun leven willen doen. Zij hebben geen speciale carrière in gedachten of een bepaald doel dat zij trachten te bereiken. Ik ben mijn ouders dankbaar dat dit met mij nooit het geval geweest is.

Mijn ouders leven nog steeds, hoewel vader negenennegentig jaar is en moeder de tachtig is gepasseerd. Samen hebben zij meer dan negentig jaar „gepionierd”, zoals Jehovah’s Getuigen de volle-tijd predikingsactiviteit noemen.

In 1908 begonnen vader en moeder de bijbel serieus te bestuderen. Ik kan me nog herinneren dat ik als peuter het „Photo-Drama der Schepping” zag waarin door middel van lichtbeelden en filmopnamen de geschiedenis van de bijbel werd weergegeven. Dit gebeurde in de kleine dorpsschool in de Amerikaanse staat Arkansas, waar vader onderwijzer was. Ik moet toen ongeveer drie jaar oud geweest zijn.

In 1924, toen ik vier jaar was, verhuisden wij naar het oosten van de Amerikaanse staat Tennessee. Daar begon vader onmiddellijk met de buren over zijn geloof in God te praten. De familie Kamer had belangstelling en er werden wekelijkse bijbelvergaderingen georganiseerd.

Ook kan ik me nog van heel vroeger herinneren dat wij bezoek kregen van „pelgrims”, zoals de reizende vertegenwoordigers van Jehovah’s