„gezaaid als een fysiek lichaam” door als mens te sterven (1 Kor. 15:44). Hoe worden zij dan te zamen met hen die „dood zijn in eendracht met Christus” en die eerst werden opgewekt, ’in wolken weggerukt’? Op deze wijze: Wanneer zij als een fysiek lichaam worden gezaaid, behoeven zij niet in de dood te slapen. Zij ondergaan ogenblikkelijk een geestelijke opstanding, waarbij zij hun menselijke lichaam op aarde achterlaten en als een „geestelijk lichaam” worden opgewekt. Met een geestelijk lichaam gaan zij hun hemelse Heer tegemoet. Om deze redenen kunnen, volgens Openbaring 14:13, vooral zij als „gelukkig” worden beschouwd.

20. In wat voor „wolken” worden de levende, overgebleven christenen „weggerukt”, en wat wordt hierdoor te kennen gegeven met betrekking tot hun hemelvaart?

²⁰ Maar wat zou ermee bedoeld worden dat zij „in wolken” worden weggerukt? Wolken drijven natuurlijk hoog in de lucht en duiden op verhevenheid. Ook verbergen ze voor ons op aarde wat ze in zich bergen of wat zich erboven bevindt. Geestelijke lichamen hoeven niet door onze letterlijke wolken onzichtbaar gemaakt te worden voor ons. Daarom worden in 1 Thessalonicenzen 4:17 symbolische wolken bedoeld, die het wegrukken van de uit de doden opgewekte christenen om hun hoog verheven Heer tegemoet te gaan, als het ware aan het aardse gezicht onttrekken. Bedenk ook hoe Jezus Christus op de 40ste dag vanaf zijn opstanding, naar de hemel opsteeg en hoe tijdens zijn hemelvaart ’een wolk hem aan het gezicht [van de toekijkende discipelen] onttrok’. — Hand. 1:9.

21. Daalt de Heer uit de hemel neer in de zin dat hij rechtstreeks, persoonlijk met onze aarde in contact komt, en wanneer eindigt de „laatste dag” waarop hij zijn door de geest verwekte discipelen uit de doden opwekt?

²¹ Wat wordt door dit alles bewezen? Dit: De neerdalende Heer Jezus Christus komt niet rechtstreeks met onze aarde in contact. Wolken, waarin volgens het afgeschilderde beeld de uit de doden opgewekte christenen hun hemelse Heer tegemoet gaan, hangen hoog boven de oppervlakte van de aarde. Bovendien gaan de uit de doden opgewekte christenen hun Heer tegemoet „in de lucht”, niet hier op aarde, noch in Jeruzalem, op de Olijfberg of waar maar ook op onze aarde. Ook is de „laatste dag” waarop dit wegrukken geschiedt, geen aardse dag van 24 uur, maar een tijdsperiode, die pas voltooid is wanneer de laatste van die door de geest verwekte christenen die deel hebben aan „de eerste opstanding”, tot hemels leven is opgewekt (Openb. 20:4, 6; Joh. 6:54). De vervulling van de bijbelse profetieën geeft te kennen dat wij reeds in die speciale „laatste dag” leven.

Wij leven thans in die „laatste dag” van de opstanding

1. Welke gedachte werd er gedurende tientallen jaren gekoesterd met betrekking tot het tijdstip waarop het overblijfsel van nog in leven zijnde christenen verheerlijkt zou worden, maar ging vanaf die tijd in vervulling wat in 1 Thessalonicenzen 4:16, 17 was voorzegd?

AANGEZIEN de ’doden in Christus’ op die „laatste dag” worden opgewekt in een geestelijk lichaam dat voor menselijk ogen onzichtbaar is, moeten wij mensen