wij de beklagenswaardigste van alle mensen.” „Indien er geen doden worden opgewekt, laten wij eten en drinken, want morgen sterven wij.” — 1 Cor. 15:19, 32; Hand. 17:31, 32; 24:15.

De leer over een leven na de dood omdat de mens een onsterfelijke ziel heeft, is in tegenspraak met de duidelijke verklaringen in de Schrift over dit onderwerp, en werpt ook heel wat problemen op. Om er slechts één te noemen: ’Wat gebeurt er met de heidenen wanneer zij sterven?’ Als alle mensen bij hun dood of naar de hemel of naar de hel gaan, hoe staat het dan met hen? De bijbel zegt dat slechts zij die in Jezus geloven, gered kunnen worden (Joh. 3:16; Hand. 4:12). Zullen deze heidenen voor eeuwig gepijnigd worden? De bijbel vertelt ons dat God liefdevol en rechtvaardig is. Zulk een bestemming voor de heidenen zou van geen van beide getuigen. Sommigen zullen hiertegen inwerpen: ’O maar God zal hen redden vanwege hun onwetendheid, zolang zij maar naar beste weten hebben gehandeld!’ Maar als God de heidenen wegens of ondanks hun onwetendheid zal redden, waarom heeft hij dan niet de gehele mensheid in onwetendheid gehouden om zodoende alle mensen te kunnen redden? Het is noch redelijk noch schriftuurlijk zo’n mening te zijn toegedaan. Neen, de bijbelse hoop voor de heidenen die nooit van Jezus hebben gehoord, is de opstanding, waardoor zij de gelegenheid zullen krijgen het leven te kiezen. — Jes. 26:9.

Wij hebben dus gezien dat de mens niet zonder hoop is. Die hoop berust echter niet op het bezit van een onsterfelijke ziel maar op Gods liefdevolle en krachtige voorziening van Christus’ loskoopoffer. Zijn offer heeft toekomstig leven mogelijk gemaakt door middel van de opstanding van de doden onder Gods koninkrijk. — Matth. 6:9, 10.

De betovering van een bos

HEBT u ooit in een bos gestaan van jonge dennen zo dicht bezet met naalden dat u nauwelijks een dertig meter voor u uit kon kijken? Welk een bijzondere ervaring! Boven uw hoofd suizelt de wind door de naalden van de bomen, en plotseling wordt u gewaar dat de lucht gevuld is met muziek, muziek van de wind in de toppen.

Om vele redenen worden bomen door de mens bewonderd: om hun schoonheid en gracieuze vormen, de uitwaaiering van hun takken en de licht- en schaduweffecten die hun bewegende bladeren op de grond toveren. Ook hun grootte is vaak indrukwekkend. Als rotsen staan de stammen van sommige bomen in de grond verankerd; met hun machtige takken — soms zelf zo groot en dik als bomen — gaan ze het menselijke voorstellingsvermogen bijna te boven. Hoewel een walvis inderdaad de ontzaglijke lengte van