SLAAN

De Mozaïsche wet voorzag in slaan als een vorm van straf. Dit gebeurde met een stok of een roede. De rechters moesten het aantal toe te dienen slagen bepalen, waarbij zij de ernst van het gepleegde misdrijf, alsook het motief, de omstandigheden, enzovoort, in aanmerking namen. De wijze waarop de straf moest worden voltrokken, was voorgeschreven: „De rechter [moet] hem . . . doen neerliggen en hem in zijn tegenwoordigheid een aantal slagen . . . laten toedienen overeenkomstig zijn goddeloze daad.” De straf was tot veertig slagen beperkt (De 25:2, 3). De reden die voor deze beperking werd gegeven, was dat meer dan dit aantal de persoon in de ogen van zijn landgenoten te schande zou maken. Dit is een van de voorbeelden waardoor wordt aangetoond dat de via Mozes gegeven Wet geen ruimte liet voor wrede of buitenissige straffen. De straf had correctie ten doel, niet vergelding, en ze was niet wreed zoals de straffen die bij andere volken gebruikelijk waren. Degene die de slagen toediende, zou gestraft worden indien hij het wettelijk toegestane aantal slagen overschreed. Daarom beperkten de joden het aantal slagen tot 39, teneinde de limiet niet per ongeluk te overschrijden en daardoor de Wet te overtreden. — 2Kor 11:24.

Hoeveel slagen worden iemand toegediend? Veertig minus één, want er staat geschreven: Veertig in aantal; [dat wil zeggen,] een aantal van bijna veertig.” — Makkot 3:12-14, 10; vertaald door H. Danby.