Wat voor uitwerking had het op Hanna dat ze haar hart bij Jehovah had uitgestort en hem daar in zijn tabernakel had aanbeden? Het verslag luidt: „Toen ging de vrouw heen en at, en haar gezicht toonde geen bezorgdheid meer” (1 Samuël 1:18). „Haar gezicht was opgeklaard”, zegt De Nieuwe Bijbelvertaling hier. Hanna voelde zich opgelucht. Het was alsof ze het gewicht van haar emotionele last op schouders had gelegd die oneindig veel breder en sterker waren dan de hare, die van haar hemelse Vader (Psalm 55:22). Is er enig probleem dat te zwaar voor hem is? Nee, toen niet, nu niet, nooit!

Als wij ons zwaarbelast of door verdriet overmand voelen, doen we er goed aan Hanna’s voorbeeld te volgen en vrijuit te spreken tot Hem die in de Bijbel de „Hoorder van het gebed” wordt genoemd (Psalm 65:2). Doen we dat in geloof, dan zullen ook wij misschien merken dat ons verdriet plaatsmaakt voor „de vrede van God, die alle gedachte te boven gaat” (Filippenzen 4:6, 7).

Wanneer precies besefte Peninna dat het haar niet meer lukte Hanna van streek te maken? Dat zegt het verslag niet, maar de uitdrukking „geen bezorgdheid meer” doet vermoeden dat Hanna van toen af opgewekter was. In elk geval merkte Peninna al gauw dat haar hatelijke gedrag de beoogde uitwerking miste. De Bijbel noemt haar naam daarna nooit meer.