De predestinatieleer. De zienswijze dat God een onbeperkt gebruik maakt van zijn voorkennis en dat hij de levensloop en de bestemming van ieder mens van tevoren bepaalt, staat als de predestinatieleer bekend. De voorstanders van deze leer betogen dat God wegens zijn goddelijkheid en volmaaktheid alwetend moet zijn, niet alleen ten aanzien van het verleden en het heden, maar ook met betrekking tot de toekomst. Zou hij niet alles tot in de kleinste details vooruit weten, dan zou dat volgens deze opvatting van onvolmaaktheid getuigen. Als bewijs dat God het leven van bepaalde mensen reeds vóór hun geboorte voorbestemt, wordt het voorbeeld van Isaäks tweelingzonen Esau en Jakob aangevoerd (Ro 9:10-13); en teksten als Efeziërs 1:4, 5 worden aangehaald als bewijs dat God van tevoren, zelfs al vóór het begin der schepping, de toekomst van al zijn schepselen kende en voorbestemde.

Ook bij Esau en Jakob werd door Gods voorkennis niet hun uiteindelijke bestemming bepaald, maar werd enkel voorbestemd welke van de beide nationale groepen die uit de twee zonen zouden voortkomen, de belangrijkste plaats zou gaan innemen (Ge 25:23-26). Dat Jakob de meerdere zou worden, duidde er tevens op dat hij het eerstgeboorterecht zou krijgen, een recht waaraan het voorrecht verbonden was opgenomen te worden in de afstammingslijn waaruit het Abrahamitische „zaad” zou voortkomen (Ge 27:29; 28:13, 14). Jehovah God maakte daarmee duidelijk dat hij bij het uitkiezen van afzonderlijke personen voor een bepaald doel niet, zoals men wellicht zou verwachten, aan bepaalde gebruiken of een bepaalde gang van zaken gebonden is. Evenmin worden de door God toegekende voorrechten enkel en alleen op grond van werken verleend, zodat iemand zou menen dat hij het ’recht’ erop ’verdiend’ heeft en dat ze hem ’toekomen’. De apostel Paulus benadrukte dit punt toen hij toonde waarom God in zijn onverdiende goedheid de heidense natiën voorrechten kon schenken die eens aan Israël voorbehouden schenen te zijn. — Ro 9:1-6, 10-13, 30-32.