² Daarom riep Mozes op de golvende vlakten van Moab de natie bijeen. Na een terugblik op hun nationale geschiedenis en een herhaling van Gods Wet volgde Mozes’ voordracht van wat wel zijn allesovertreffende compositie is genoemd. In de taal van ongeëvenaarde poëzie drong hij bij Israël aan op vertrouwen in en gehoorzaamheid aan Jehovah, „een God van getrouwheid, bij wie geen onrecht is; rechtvaardig en oprecht is hij”. Tot slot gaf Mozes de aansporing: „Neemt al de woorden die ik heden als waarschuwing tot u spreek, ter harte, opdat gij uw zonen moogt gebieden er zorg voor te dragen al de woorden van deze wet te volbrengen. Want het is geen woord zonder waarde voor u, maar het betekent uw leven.” — Deuteronomium 32:4, 46, 47.

Gods Woord ’ter harte nemen’

3, 4. (a) Wat moesten de Israëlieten ’ter harte nemen’, en wat hield dit in? (b) Hoe hebben latere generaties Mozes’ raad toegepast?

³ Mozes vermaande de Israëlieten niet alleen zijn bezielende lied maar alle heilige geschriften ’ter harte te nemen’. Zij moesten „terdege aandacht schenken” (Knox) aan Gods Wet, haar „beslist gehoorzamen” (Today’s English Version) of „erover mediteren” (The Living Bible). Slechts door er grondig vertrouwd mee te zijn konden zij ’hun zonen gebieden er zorg voor te dragen al de woorden van deze wet te volbrengen’. In Deuteronomium 6:6-8 schreef Mozes: „Deze woorden die ik u heden gebied, moeten op uw hart blijken te zijn; en gij moet ze uw zoon inscherpen . . . En gij moet ze als een teken op uw hand binden, en ze moeten tot een voorhoofdsband tussen uw ogen dienen.”

Voorzieningen om Gods Wet te leren

6, 7. (a) Welke voorzieningen trof Jehovah om de Israëlieten bekend te maken met de Mozaïsche wet? (b) Hoe zou het ook voor Gods volk in de oudheid mogelijk kunnen zijn geweest om onderricht uit Gods Woord te ontvangen?

⁶ Hoe konden de Israëlieten echter de ongeveer 600 verordeningen van de Wet leren? Afschriften ervan waren aanvankelijk ongetwijfeld schaars. De toekomstige koning van Israël moest „voor zich in een boek een afschrift . . . maken van deze wet . . ., en hij moet er alle dagen van zijn leven in lezen, opdat hij moge leren Jehovah, zijn God, te vrezen, om alle woorden van deze wet en deze voorschriften te onderhouden” (Deuteronomium 17:18, 19). God trof er regelingen voor dat de Wet elk zevende jaar tijdens het loofhuttenfeest werd voorgelezen (Deuteronomium 31:10-13). Hoewel van zo’n gelegenheid ongetwijfeld aanmoediging uitging, was ze te weinig frequent om een diepgaande kennis te schenken.

⁷ Jehovah beschikte bovendien dat de stam Levi ’Jakob zou onderrichten in Gods rechterlijke beslissingen en Israël in Gods wet’ (Deuteronomium 33:8, 10; vergelijk Maleachi 2:7). Bij sommige gelegenheden gingen de levieten rond om onderwijscampagnes te voeren die de hele natie ten goede kwamen (2 Kronieken 17:7-9; Nehemía 8:7-9). Het schijnt dat mettertijd op zijn minst gedeelten van Gods Woord voor de mensen in het algemeen beschikbaar kwamen.a De psalmist kon dan ook schrijven: „Gelukkig is de man . . . [wiens] lust is in de wet van Jehovah, en in diens wet leest hij dag en nacht met gedempte stem” (Psalm 1:1, 2). Mozes’ aansporing ’Gods Woord ter harte te nemen’ kwam dus neer op een gebod een ijverige studie van de bijbel te maken.