Job, een man met een bijzonder geloof, heeft op dat moment met zware beproevingen te maken, waaronder het verlies van zijn bezittingen, de dood van al zijn kinderen van wie hij zo veel hield, en een pijnlijke ziekte. In zijn diepe ellende roept hij tot God: „O, dat gij mij in Sjeool [het graf] zoudt verbergen!” (vers 13) Job ziet de dood als een welkome bevrijding. In het graf, waar hij als een schat door God verborgena wordt, zal hij vrij zijn van leed en pijn.

Zal Job altijd in Sjeool blijven? Hij denkt zelf van niet. Hij vervolgt zijn gebed: „O, dat (...) gij mij een tijdslimiet zoudt stellen en aan mij zoudt denken!” Job vertrouwt erop dat zijn verblijf in Sjeool tijdelijk zal zijn en dat Jehovah hem niet zal vergeten. Hij vergelijkt de tijd die hij daar zal doorbrengen met „dwangarbeid”, een gedwongen wachtperiode. Hoe lang zal die duren? „Totdat mijn aflossing komt”, zegt Job (vers 14). Die aflossing betekent dat hij uit Sjeool wordt bevrijd, met andere woorden, dat hij een opstanding krijgt!