Ten slotte besefte Asaf dat zijn denkwijze verkeerd was, en hij zei: „Indien ik had gezegd: ’Ik wil iets dergelijks vertellen’, zie! jegens het geslacht van uw zonen zou ik verraderlijk hebben gehandeld. En ik bleef nadenken om dit te verstaan; het was iets moeilijks in mijn ogen, totdat ik vervolgens in het grootse heiligdom van God kwam. Ik wilde hun toekomst onderscheiden. Waarlijk, op een glibberige bodem plaatst gij hen. Gij hebt hen tot puinhopen doen vervallen. O hoe zijn zij als in een ogenblik tot een voorwerp van ontzetting geworden! Hoe hebben zij hun einde bereikt, zijn zij door plotselinge verschrikkingen aan hun eind gekomen! Als een droom na het wakker worden, o Jehovah, zo zult gij wanneer gij ontwaakt zelfs hun beeld verachten.” — Psalm 73:15-20.

Asaf kwam tot het besef dat God de goddelozen „op een glibberige bodem” had geplaatst. Omdat hun leven om materiële dingen draait, lopen zij het gevaar plotseling alles te verliezen. Op zijn laatst zal de dood hen overvallen wanneer zij oud zijn geworden, en hun onrechtmatig verkregen rijkdom zal voor hen geen waarborg vormen voor een langer leven (Psalm 49:6-12). Hun voorspoed zal als een snel voorbijgaande droom zijn. De gerechtigheid zou hen zelfs voordat zij oud zijn kunnen achterhalen, wanneer zij oogsten wat zij zaaien (Galaten 6:7). Aangezien zij de Enige die hen kan helpen de rug hebben toegekeerd, blijven zij hulpeloos achter, zonder hoop. Wanneer Jehovah tegen hen optreedt, zal hij hun „beeld” — hun pracht en hun positie — met verachting bezien.