Schild. Een door alle oude natiën gebruikt groot verdedigingswapen. Het was uitgerust met een handvat aan de binnenzijde en werd door de soldaat in de strijd gewoonlijk aan de linkerarm of in de linkerhand gedragen, hoewel het tijdens de mars mogelijk aan een schouderband hing. Uit Jesaja 22:6 blijkt dat sommige schilden wellicht voorzien waren van een hoes die ten tijde van het gevecht werd verwijderd. In vredestijd werden schilden vaak in wapenarsenalen geplaatst. — Hgl 4:4.

Het Hebreeuwse woord sjeʹlet, dat met ’rond schild’ wordt vertaald, komt in de Hebreeuwse Geschriften zevenmaal voor en is kennelijk iets soortgelijks als het meer gebruikelijke ma·ghenʹ (schild), want het wordt in Hooglied 4:4 parallel met ma·ghenʹ genoemd.