Maar de woorden „opdat ik u tot een verbond voor het volk zou kunnen geven” in vers 8 van hetzelfde hoofdstuk en de voorafgaande verklaring in vers 6, dat deze „knecht” van Jehovah tot „een licht der natiën gegeven” zou worden, „opdat [Gods] redding moge reiken tot het uiteinde der aarde”, kenmerken de profetie pertinent als Messiaans, en ze is derhalve van toepassing op Christus Jezus als Gods „knecht”. (Vgl. Jes 42:1-4, 6, 7 met Mt 12:18-21.) Aangezien de „tijd van goede wil” een tijd was waarin Jehovah zijn knecht zou ’antwoorden’ en ’helpen’, moet die betrekking hebben op Jezus’ aardse leven, toen hij ’met sterk geroep en tranen, smekingen en ook smeekbeden opdroeg aan Degene die hem uit de dood kon redden, en hij wegens zijn godvruchtige vrees werd verhoord’ (Heb 5:7-9; vgl. Jo 12:27, 28; 17:1-5; Lu 22:41-44; 23:46). Het was dus „een dag van redding” voor Gods eigen Zoon, die gedurende deze gunstige tijd een volmaakte rechtschapenheid aan de dag legde en daarom „voor allen die hem gehoorzamen, oorzaak van eeuwige redding [is] geworden”. — Heb 5:9.

Aan de natuurlijke joden die de gunstige tijd en de hun toegedachte gelegenheid om tot ’het geestelijke Israël’ te behoren lieten voorbijgaan, maakte Paulus bekend dat hij zich nu tot de niet-joodse natiën zou keren. Ter ondersteuning haalde hij Jesaja 49:6 aan en zei: „In feite heeft Jehovah ons in de volgende woorden het gebod opgelegd: ’Ik heb u aangesteld als een licht der natiën, opdat gij tot aan het uiteinde der aarde tot redding zoudt zijn’” (Han 13:47). Aangezien „tijd” en „dag” begrippen zijn die op een tijdelijke duur duiden, wijzen ze op de dringendheid en de noodzaak om een verstandig gebruik te maken van de gelegen of gunstige tijd van goede wil voordat deze tijd ten einde is en God zijn barmhartigheid en zijn aanbod van redding intrekt. — Ro 13:11-13; 1Th 5:6-11; Ef 5:15-20.