Ten slotte eindigt de symbolische werkdag met de dood van Jezus en breekt de tijd aan om de werkers uit te betalen. De ongebruikelijke regel wordt gevolgd om de laatsten eerst te betalen, zoals wordt uitgelegd: „Toen het avond werd, zei de meester van de wijngaard tot zijn opzichter: ’Roep de werkers en betaal hun hun loon, te beginnen met de laatsten en zo tot de eersten.’ Toen de mannen van het elfde uur kwamen, ontvingen zij ieder een denarius. Toen nu de eersten kwamen, maakten zij de gevolgtrekking dat zij meer zouden ontvangen, maar ook zij kregen elk een denarius uitbetaald. Toen zij die ontvingen, gingen zij tegen de heer des huizes murmureren en zeiden: ’Deze laatsten hebben één uur gewerkt; toch hebt gij hen gelijkgesteld met ons, die de last van de dag en de brandende hitte hebben gedragen!’ Maar hij gaf een van hen ten antwoord: ’Vriend, ik doe u geen onrecht. Zijt gij niet met mij overeengekomen voor een denarius? Neem het uwe en ga heen. Ik wil aan deze laatste hetzelfde geven als aan u. Is het mij niet geoorloofd om met mijn eigen dingen te doen wat ik wil? Of is uw oog boos omdat ik goed ben?’” Tot besluit herhaalde Jezus iets wat hij al eerder had gezegd: „Aldus zullen de laatsten de eersten zijn, en de eersten de laatsten.”

Degenen die het eerst in dienst waren genomen, merkten al gauw dat Jezus’ discipelen hun loon hadden ontvangen en zagen hen de symbolische denarius gebruiken. Maar zij wilden meer dan de heilige geest en de daarmee verbonden Koninkrijksvoorrechten. Hun gemurmureer en hun bezwaren namen de vorm aan van vervolging van Christus’ discipelen, ’de laatste’ werkers in de wijngaard.

Is die eerste-eeuwse vervulling de enige vervulling van Jezus’ illustratie? Nee, de geestelijken van de christenheid in deze twintigste eeuw waren krachtens hun respectieve posities en verantwoordelijkheden als „eersten” in dienst genomen om in Gods symbolische wijngaard te werken. Zij beschouwden de opgedragen predikers die verbonden waren met de Watch Tower Bible and Tract Society, als „de laatsten” die een geldige toewijzing in Gods dienst hadden ontvangen. Maar in werkelijkheid waren juist deze personen, op wie de geestelijken neerzagen, in het bezit gekomen van de denarius — de eer om als gezalfde ambassadeurs van Gods hemelse koninkrijk te dienen. Matthéüs 19:30–20:16.