1. In welk opzicht vertrouwde Christus zijn „bezittingen” aan zijn discipelen toe?

TOEN Christus in 33 G.T. op het punt stond zijn discipelen te verlaten en naar de hemel terug te keren, ’vertrouwde hij zijn bezittingen aan hen toe’. Dit hield in dat zij ’gezanten in de plaats van Christus’ zouden zijn en het predikingswerk waar hij een aanvang mee had gemaakt, ter hand zouden nemen en het „tot de verst verwijderde streek der aarde” zouden uitbreiden. Voordat hij bij hen wegging, had hij hun de opdracht gegeven „discipelen van mensen uit alle natiën” te maken. Hebben wij er bewijzen voor dat hij er oplettend op toezag hoe zij zich van deze opdracht kweten? Ja zeker! — Matthéüs 25:14; 2 Korinthiërs 5:20; Handelingen 1:8; Matthéüs 28:19.

De Meester en zijn slaaf

4. Hoe moeten wij begrijpen dat Christus ’naar het buitenland reisde’ en vervolgens „na een lange tijd” weer terugkwam?

⁴ Nadat Christus zich had vergeleken met „een mens die . . . op het punt stond naar het buitenland te reizen, [en die] zijn slaven bij zich riep en zijn bezittingen aan hen toevertrouwde”, zei hij verder: „Na een lange tijd kwam de meester van die slaven en hield afrekening met hen” (Matthéüs 25:14, 19). In 33 G.T. ging Christus ’heen naar de hemel’, waar hij een plaats kreeg „aan Gods rechterhand” (1 Petrus 3:22). „Na een lange tijd” begon Christus, nadat hij in 1914 op de troon was geïnstalleerd, ’te onderwerpen te midden van zijn vijanden’ door Satan en zijn demonen uit de hemel naar de aarde te slingeren (Psalm 110:1, 2; Openbaring 12:7-9). Vervolgens richtte hij zijn aandacht op zijn slaven. De tijd was aangebroken om afrekening met hen te houden. Meer dan ooit was hij hun actieve Leider.