„Elke kist was voor een ander doel bestemd, hetgeen te kennen gegeven werd door een inscriptie in het Hebreeuws. Op de eerste stond: Nieuwe sikkels; dat wil zeggen, sikkels die apart gehouden werden voor de uitgaven van het lopende jaar. De tweede: Oude sikkels; dat wil zeggen, sikkels die werden gebruikt voor de uitgaven van het voorgaande jaar. Derde: Tortelduiven en jonge duiven; het geld dat in deze kist werd geworpen, was de prijs die betaald moest worden door degenen die twee tortelduiven of twee jonge duiven moesten offeren, de ene als brandoffer en de andere als zondeoffer. Op de vierde kist stond: Brandoffers; dit geld dekte de onkosten voor de andere brandoffers. Op de vijfde stond de inscriptie: Hout, en deze kist bevatte de gaven van de getrouwen voor de aankoop van hout voor het altaar. De zesde: Reukwerk (geld voor de aankoop van reukwerk). De zevende: Voor het heiligdom (geld voor het verzoendeksel). Op de zes resterende kisten stond de inscriptie: Vrijwillige offergaven.”

De mensen moesten volgens de Wet ook verschillende offers ten behoeve van zichzelf brengen. Sommige waren voor begane zonden, andere wegens ceremoniële redenen en weer andere wegens hun toewijding en uit dank. De kisten met de aanduiding „Tortelduiven en jonge duiven” en „Brandoffers” zouden voor die doeleinden zijn. „In Trompet III”, zo zegt het boek The Temple, Its Ministry and Services, „wierpen de vrouwen die tortelduiven als brand- en zondeoffer moesten brengen, het equivalent ervan in geld, dat er dagelijks uit werd verwijderd om een overeenkomstig aantal tortelduiven te offeren.” Dit was klaarblijkelijk wat de ouders van het kind Jezus deden. — Zie Lukas 2:22-24; Leviticus 12:6-8.