In Lukas 4:18 bracht Jezus, aldus de Nieuwe-Wereldvertaling, een profetie uit Jesaja op zichzelf van toepassing met de woorden: „Jehovah’s geest is op mij” (Jesaja 61:1). Velen maken bezwaar tegen het gebruik van de naam Jehovah op deze plaats. Het is echter slechts een van de meer dan 200 plaatsen waar die naam in de Nieuwe-Wereldvertaling van de christelijke Griekse Geschriften, het zogenoemde Nieuwe Testament, voorkomt. Weliswaar bevat geen van de nu nog bestaande vroege Griekse handschriften van het „Nieuwe Testament” de persoonlijke naam van God, maar de naam werd op goede gronden, en echt niet zo maar, in de Nieuwe-Wereldvertaling opgenomen. En anderen hebben een soortgelijke handelwijze gevolgd. Alleen al in het Duits gebruiken minstens elf vertalingen „Jehova(h)” (of de translitteratie van het Hebreeuws, „Jahve”) in de tekst van het „Nieuwe Testament”, terwijl vier vertalers de naam tussen teksthaken achter het woord „Heer” plaatsen.c Meer dan zeventig Duitse vertalingen gebruiken de naam in voetnoten of commentaren.