Toen het bijbelboek Openbaring bijna 1900 jaar geleden werd geschreven, vermeldde het dat er reeds vijf „koningen”, of wereldmachten, waren gekomen en gegaan. Dit waren Egypte, Assyrië, Babylon, Medo-Perzië en Griekenland. De zesde, Rome, ’was’ er nog steeds, maar de zevende was nog niet gekomen (Openbaring 17:10). Wat was die zevende wereldmacht? Hoe is ze ontstaan? En wat zal erop volgen? De antwoorden op deze belangrijke vragen vormen het onderwerp van dit artikel.

Een eiland in de noordwestelijke hoek van het Romeinse Rijk had lange tijd een onaanzienlijke plaats ingenomen in de wereldaangelegenheden. Zoals één geschiedschrijver uitlegde: „In de zestiende eeuw was Engeland een tweederangs macht. Zijn rijkdom was gering vergeleken met die van Nederland. Zijn bevolking was veel kleiner dan die van Frankrijk. Zijn strijdmacht (met inbegrip van zijn vloot) was inferieur aan die van Spanje.” Maar Engeland ontwikkelde een niet onbelangrijke vloot, en zijn piraten en kapers begonnen Spanje’s kolonies en zijn met kostbaarheden beladen vloot te plunderen.

De drie horens

In 1588 stuurde Filips II van Spanje de Spaanse armada op zijn Engelse kwelgeesten af. Deze vloot, bestaande uit 130 schepen met een bemanning van meer dan 24.000 koppen, zeilde langzaam het Engelse Kanaal in, maar de schepen kregen te kampen met tegenwind en vielen ten prooi aan Atlantische stormen. In Modern Europe to 1870 schrijft de geschiedschrijver Carlton Hayes dat deze gebeurtenis „betekende dat de maritieme suprematie definitief van Spanje op Engeland was overgegaan”.

In de zeventiende eeuw ontwikkelden de Nederlanders verreweg de grootste koopvaardijvloot ter wereld. Hun schepen beheersten de zeeën en zij gebruikten hun winsten om wijd en zijd leningen te verstrekken. Maar met zijn groeiende overzeese kolonies kreeg Engeland ook hier de overhand.

Vervolgens, in de achttiende eeuw, bestreden de Britten en de Fransen elkaar in zulke ver uiteenliggende gebieden als Noord-Amerika en India, hetgeen in 1763 tot de Vrede van Parijs leidde. William B. Willcox schreef hierover in zijn boek Star of Empire — A Study of Britain as a World Power dat alhoewel het toen gesloten vredesverdrag een compromis leek te zijn, „het in werkelijkheid Brittannië’s nieuwe positie als de overheersende Europese macht in de wereld buiten Europa erkende”.

Andere geschiedschrijvers zijn het hiermee eens en zeggen: „Na twee eeuwen van oorlogvoering met de Spanjaarden, de Nederlanders en de Fransen, kwam Groot-Brittannië in 1763 als de belangrijkste commerciële en koloniale macht ter wereld uit de strijd te voorschijn” (Modern Europe to 1870). „In 1763 beheerste het Britse Rijk de wereld als een herleefd en vergroot Rome.” „Het verrees uit de in het midden van de eeuw gestreden oorlogen als het grootste rijk en de sterkste — en meest intens gehate — macht in de wereld” (Navy and Empire, door James L. Stokesbury). Ja, deze ’kleine horen’ was tot de zevende wereldmacht van de bijbelse geschiedenis uitgegroeid.

De meeste kolonies van Brittannië hebben onafhankelijkheid verkregen en zich aangesloten bij het Britse Gemenebest. Het wereldrijk mag dan verdwenen zijn, toch is de Anglo-Amerikaanse wereldmacht blijven bestaan. Maar ze zal gedurende slechts „een korte tijd” bestaan in vergelijking met de vele eeuwen dat de voorgaande Romeinse macht heerschappij voerde. — Openbaring 17:10.